หลังจากเสร็จสิ้นงานศพของเพียงเพ็ญ พร้อมฉัตรก็รีบขึ้นเครื่องมุ่งหน้ากลับภูเก็ตทันที เกือบอาทิตย์แล้วสินะที่เขาไม่ได้คุยกับเทียนกัลยาเลย โทรไปทีไรมารดาก็บอกว่าเทียนกัลยาไม่ว่างบ้าง ไม่อยู่บ้างละ วันนี้คงได้พบหน้า ได้กอดให้หายคิดถึงเสียที
“สวัสดีครับคุณแม่”
พร้อมฉัตรยกมือไหว้มารดาด้วยรอยยิ้มเกลื่อนใบหน้า ร่างสูงใหญ่เดินตรงมานั่งบนโซฟาในห้องโถงตัวข้างๆ กับที่บุพการีนั่งอยู่
“งานศพทางนู้นเรียบร้อยดีแล้วเหรอตาพร้อม ถึงได้รีบกลับมาเร็วนัก”
ชายหนุ่มพยักหน้ารับช้าๆ ขณะหันมองไปรอบๆ ห้องเพื่อหาใครบางคน
“ครับ เรียบร้อยแล้ว”
“แม่ติดธุระเลยไม่ได้เดินทางขึ้นไปช่วยงานเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณพิทยาเป็นยังไงบ้าง” เพทายพูดออกมาด้วยความละอายใจ
“คุณลุงก็ยังเสียใจอยู่ครับ แต่อีกไม่นานก็น่าจะทำใจได้ เอ่อ... แล้วนี่เทียนอยู่ไหนครับคุณแม่ ผมมองหาตั้งนานไม่เห็นเจอเลยหรือว่าอยู่บนห้องนอน”
ความเงียบปกคลุมในทันท
