ภริตาลืมตาขึ้นมาในความมืดสลัวก่อนรุ่งสาง แสงจันทร์นวลที่ลอดผ่านผ้าม่านบางๆ พอให้เห็นร่างของอานนท์ที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างกาย แม้ความอ่อนเพลียจากการโรมรันรักเมื่อคืนจะยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ภารกิจสำคัญที่รออยู่ก็ทำให้เธอไม่อาจนอนต่อได้
ภริตาค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียงอย่างเบามือที่สุด เกรงว่าเสียงใดๆ จะรบกวนการพักผ่อนของเขา เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ จัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว แล้วกลับออกมาแต่งตัว
ก่อนที่จะออกจากห้องพัก ภริตาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงอีกครั้ง มองใบหน้าหลับใหลของอานนท์ด้วยความรักใคร่ เธอโน้มตัวลงไปใกล้ๆ จรดริมฝีปากบนหน้าผากกว้างอย่างแผ่วเบา สัมผัสนุ่มนวลนั้นเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และความหวังดี จากนั้นภริตาก็หันหลังเดินออกจากห้องไปในความเงียบสงัด ปล่อยให้อานนท์ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่หลังจากค่ำคืนอันแสนหวานและเร่าร้อน
ภริตามาถึงโรงแรมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางดีนัก แสงสีส้มเริ่มฉาบทาขอบฟ้า
