อานนท์นั่งจมดิ่งอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่นส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟมุมห้องทอดเงาบนใบหน้าคมคายที่บัดนี้เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย เขายกขวดเหล้าราคาแพงขึ้นกระดกกรอกลงคออย่างไม่ปราณี ราวกับต้องการให้แอลกอฮอล์ฤทธิ์แรงช่วยกัดกร่อนความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานที่กัดกินหัวใจของเขาอยู่
ก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ปืนพกสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกเบื้องหน้า ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับคนร้องไห้มาอย่างหนัก ภาพความทรงจำต่างๆ ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดราวกับคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพที่ภริตาเคยขโมยปืนกระบอกนี้ไปยิงเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว ภาพที่เขาสังเกตเห็นเงาตะคุ่มของเธอในคืนหนึ่ง ขณะที่เธอแอบถือมีดเข้ามาในห้องนอน หวังจะปลิดชีพเขาในขณะที่เขาหลับใหล ภาพที่เธอโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดเมื่อรู้ว่าเขาเป็นคนสั่งให้ไปพังร้านของการันต์ จนเธอถึงกับปาหุ่นปูนปั้นใส่เขาอย่างไม่ยั้งคิด และภาพดอกไม้ช่อส
