ภริตาได้แต่นิ่งเงียบ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างควบคุมไม่ได้ด้วยความรู้สึกผิด เธอค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งและคุกเข่าต่อหน้าการันต์
"ภีมขอโทษค่ะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถม
การันต์ได้แต่ยืนนิ่ง เขากำหมัดแน่น พยายามกล้ำกลืนความเจ็บปวดที่อยู่ภายในอก
อานนท์ก้มมองภริตาที่คุกเข่าอยู่ด้วยสายตาที่เย็นชา แต่ในใจของเขากลับรู้สึกปวดร้าวที่เห็นเธอยอมทำเพื่อผู้ชายคนอื่นได้ถึงขนาดนี้
การันต์ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะประคองภริตาให้ลุกขึ้นยืน และใช้มือเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธออย่างอ่อนโยน ต่อหน้าอานนท์ที่แทบอยากจะกระชากตัวเธอออกมาจากอ้อมแขนของการันต์ แล้วชกหน้าเขาให้หายแค้น แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่ควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตัวเองไว้ ภริตาก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับการันต์
"ภีมบอกพี่มาคำเดียว" การันต์เชยคางภริตาขึ้นให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา "ภีมรักเขารึเปล่า" การันต์คิดถึงท่าทีของภริตาตอนอยู่ท
