"ห้องน้ำอยู่นั่น นายไปอาบน้ำซะ ฉันจะทำกับข้าว" ภริตาบอกพลางชี้ไปยังทิศทางของห้องน้ำ แต่แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ "...แต่ว่าฉันไม่เห็นกระเป๋าสัมภาระของนายเลยนะ นายไม่ได้เอาติดตัวมาตั้งแต่แรกนี่"
อานนท์ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย รอยยิ้มนั้นทำให้ภริตารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี "เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอก" ว่าแล้วเขาก็เดินไปยังประตูบ้าน ก่อนที่จะเปิดออก
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ภริตาอ้าปากค้าง กระเป๋าเดินทางสีดำสนิทตั้งเด่นอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร้ร่องรอย อานนท์ยกกระเป๋าเข้ามาในบ้านอย่างง่ายดาย และวางมันลงบนโต๊ะ ภริตามองตามด้วยความงุนงงและสับสน
"หมายความว่ายังไง ทำไมจู่ๆ กระเป๋าของนายถึงมาวางอยู่หน้าบ้านฉันได้" ภริตาถามเสียงสูง
ภริตาจ้องหน้าอานนท์เขม็ง ก่อนที่ความคิดหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัว "...ลูกน้องนาย"
อานนท์ยืนยิ้มเจ้าเล่ห์ ยิ่งตอกย้ำความคิดของภริตาให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ภริตาเกือบลืมไปสนิทว่าอานนท์ก็ยังคงเป็
