ในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูแต่แฝงด้วยความแข็งแกร่ง ควันซิการ์ลอยคลุ้งเคล้ากับกลิ่นวิสกี้ราคาแพงที่ถูกรินลงในแก้วคริสตัล รุจน์นั่งเอนหลังบนโซฟาหนังสีเข้มจ้องมองไปยังรูปปั้นโพไซดอนอย่างครุ่นคิด
จอมนั่งอยู่บนอาร์มแชร์ฝั่งตรงข้าม ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ สายตาจับจ้องไปยังรุจน์ด้วยความเป็นห่วง
"นายยังคิดมากเรื่องนั้นอยู่ใช่มั้ย" จอมเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความกังวล
รุจน์ถอนหายใจพ่นควันซิการ์ออกมาเป็นทางยาว "ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเจ้านายถึงตัดสินใจแบบนี้ ฉันไม่เคยเห็นเขายอมถอยให้ใครง่ายๆ"
"นายก็เห็นแววตาเขาแล้วนี่" จอมตอบเสียงเบา "เขาเอาจริงว่ะ ฉันไม่เคยเห็นเขาพูดเรื่อง 'ชีวิตที่สงบสุข' แบบนั้นมาก่อน"
"แต่โลกที่เราอยู่มันไม่มีคำว่าสงบสุขโว้ย!" รุจน์กระแทกเสียง "ศัตรูรอบด้าน พวกที่รอวันจะแทงข้างหลังเรามีเป็นร้อยเป็นพัน พอพวกบ้ารู้ว่าเจ้านายจะวางมือ พวกมันจะยิ่
