อานนท์จำปืนกระบอกนั้นได้ทันที ปืนสีดำที่อยู่ในมือเล็กๆ ของภริตา เขาจ้องมองมันสลับกับใบหน้าของเธอ และในที่สุดก็เข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เธอแอบเข้าไปในห้องของเขา
ความคิดแล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ประตูเชื่อมต่อระหว่างห้องทำงาน ห้องนอน ห้องนั่งเล่น และแม้แต่ห้องที่เขากักขังภริตาไว้ ทั้งหมดนั้นเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา ใครก็เข้ามาไม่ได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขา
"อย่าเข้ามานะ" ภริตาเตือนเสียงสั่นเครือ
อานนท์ไม่สนใจคำเตือนนั้น เขาก้าวเท้าเข้าไปหาเธออย่างไม่ลังเล ไม่มีความหวั่นเกรงต่อปืนที่จ่อมายังร่างสูงของเขา
ตลอดชีวิตของเขา อานนท์ผ่านสมรภูมิในโลกใต้ดินมานับครั้งไม่ถ้วน เผชิญหน้ากับอันตรายมามากมาย ความกลัวต่อปืนกระบอกเล็กๆ จึงไม่ใช่สิ่งที่เขารู้สึก ยิ่งเมื่อมันอยู่ในมือของผู้หญิงบอบบางที่ไม่เคยแม้แต่จะสัมผัสมันมาก่อน เขายิ่งไม่รู้สึกหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
สุดทนต่อการเผชิญหน้ากับเขา เธอหลับตาแน
