อานนท์เดินนำภริตาเข้าไปในบ้านพัก แสงไฟนวลส่องสว่างภายในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่ มองภริตาที่ยืนอยู่กลางห้องด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความขบขัน
"เป็นไงบ้าง 'แขก' ของฉัน" อานนท์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาเจ้าเล่ห์ "เกาะส่วนตัวของฉันพอจะทำให้คืนนี้หลับสบายกว่าท่าเรือลมโกรกเมื่อตอนเย็นได้บ้างไหม"
ภริตาจ้องเขม็งด้วยความไม่พอใจ
"ที่ไหนก็ไม่สบายทั้งนั้น ถ้าต้องอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกับนาย" เธอกล่าวเสียงแข็ง
อานนท์หัวเราะเบาๆ กับคำตอบที่แสนจะตรงไปตรงมาของเธอ
"ปากดีนี่นา นึกว่าจะร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้ว" เขากล่าวเยาะ "แต่ก็นั่นแหละ สุดท้ายก็ต้องมาอาศัยใบบุญของคนที่เธอเกลียดขี้หน้าอยู่ดี"
ภริตากัดฟันแน่น พยายามควบคุมความโกรธที่ปะทุขึ้นมา
"ฉันไม่ได้ขอ!" เธอเถียงเสียงสูง "ถ้านายไม่ลากฉันมา ฉันคงหาทางไปของฉันได้แล้ว!"
อานนท์ยกมือขึ้นจับคาง มองเธอด้วยท่าทีสบายๆ
"หาทา
