"คิดจะทำอะไร" เสียงของอานนท์ต่ำ ทุ้ม และเย็นเยียบ ราวกับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่มีดในมือของภริตาอย่างไม่ละ
ภริตารู้สึกเหมือนถูกจับได้ เธอตัวสั่นเทาด้วยความกลัวและความตกใจ พยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมของอานนท์ แต่แรงของเขามันแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอจะสู้ได้
"ฉัน..." ภริตาพยายามหาคำพูดมาอธิบาย แต่เสียงของเธอกลับแหบแห้งและสั่นเครือ
อานนท์ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของภริตาอย่างไม่วางตา มืออีกข้างของเขายังคงจับข้อมือเธอไว้แน่น
แรงบีบที่มือเล็กของภริตากระชับแน่นขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บ "คิดว่ามีดเล็กๆ นี่จะทำอะไรฉันได้เหรอ"
เสียงของเขาคำรามต่ำในลำคอ ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกปลุกให้ตื่น ภริตาสะดุ้งเฮือก ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง เธอไม่เคยเห็นอานนท์โกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้มาก่อน
"ตอบ!" อานนท์ตวาดเสียงดังลั่นห้อง จนภริตาสะด
