ภริตาเปิดประตูห้องด้วยความเคยชิน แสงสว่างจากหลอดไฟบริเวณทางเข้าสาดส่องเข้ามาในห้องที่มืดสนิท เธอถอดรองเท้าผ้าใบวางไว้ข้างประตู แล้วก้าวเข้าไปสวมรองเท้าแตะนุ่มๆ ในบ้านตามปกติ
ร่างบางเดินผ่านเข้ามาในบริเวณห้องนั่งเล่น มือเอื้อมไปเปิดสวิตช์ไฟกลางห้อง ทันใดนั้นเอง แสงสว่างก็เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของอานนท์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาว ดวงตาคมกริบของเขากำลังจ้องมองไปยังข้างหน้าด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมจนน่าตกใจ
เมื่อแสงไฟสว่างทั่วห้อง อานนท์ก็หันมาเผชิญหน้ากับภริตา สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของเธอ
"นายมาตั้งแต่เมื่อไรทำไมไม่เปิดไฟ" ภริตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย พลางก้มลงเก็บเสื้อคลุมคาร์ดิแกนที่วางพาดอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ เพื่อนำไปเก็บให้เข้าที่
"นึกว่าจะไม่กลับมานอนนี่ซะแล้ว" อานนท์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้ภริตารู้สึกหนาว
