อานนท์คว้าใบหน้าของภริตาด้วยมือทั้งสองข้าง บีบแน่นจนแก้มเธอขึ้นสี ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน ภริตาพยายามเบือนหน้าหนี ดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดกำลัง จนกระทั่งหลุดพ้นจากการเกาะกุม เธอรีบถอยห่างและพยายามวิ่งหนี
อานนท์คว้าแขนเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว แต่ภริตาก็ไม่ยอมแพ้ เธอกัดเข้าที่ท่อนแขนของเขาอย่างแรงจนอานนท์ต้องกัดฟันไว้ด้วยความเจ็บปวด ภริตาสะบัดแขนหลุดแล้วรีบวิ่งไปยังห้องนอน หวังจะเข้าไปปิดประตูและล็อคหนีเขา
แต่ยังไม่ทันที่ร่างบางจะวิ่งพ้น อานนท์ก็คว้าตัวเธอไว้ได้ทันที เขาช้อนร่างของภริตาขึ้นอุ้มอย่างง่ายดาย แล้วโยนลงบนโซฟาอย่างแรง ก่อนจะตามลงมาคร่อมร่างเธอ ระดมจูบลงบนริมฝีปากและลำคออย่างไม่ยั้งมือ
ภริตาดิ้นขลุกขลัก พยายามผลักไสอานนท์ออกไป มือคว้าไปโดนวัตถุแข็งๆ ที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะ เธอคว้ามันมาโดยไม่ลังเล นั่นคือหมาปูนปั้นตัวเล็กที่ตั้งโชว์ไว้ ภริตายกมันขึ้นสุดแขนแล้วฟาดลงบน
