ท่ามกลางความสับสนอลหม่านของกลุ่มควัน อานนท์และลูกน้องที่เหลืออยู่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ พวกเขารู้จักเส้นทางในบริเวณนี้ดีกว่ากลุ่มของคิมหันต์ อาศัยความมืดและภูมิประเทศเป็นประโยชน์ในการหลบหนี
"ไปทางนั้น!" อานนท์กระซิบสั่งลูกน้อง ชี้ไปยังทางแคบๆ ที่นำไปสู่ป่ารกทึบข้างทาง
พวกเขาคลานต่ำและวิ่งสลับกันไปตามเส้นทางนั้น โดยมีเสียงปืนและการตะโกนของกลุ่มคิมหันต์ดังไล่หลังมาติดๆ
"พวกมันตามมา!" ลูกน้องคนหนึ่งรายงานเสียงแผ่ว
"รู้แล้ว" อานนท์ตอบเสียงเครียด "อย่าหยุด! เราต้องไปให้ถึงเขตปลอดภัยของเรา"
พวกเขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ฝ่าความมืดและความรกของป่าไปอย่างทุลักทุเล ร่างกายเหนื่อยล้าและบาดเจ็บ แต่ไม่มีใครยอมย่อท้อ
ในขณะเดียวกัน คิมหันต์และลูกน้องก็ฝ่ากลุ่มควันออกมาได้ พวกเขาพบว่าขบวนรถของอานนท์เสียหายอย่างหนัก และลูกน้องของอานนท์ก็เสียชีวิตไปหลายคน แต่ตัวอานนท์และลูกน้องที่เหลือกลับห
