หลายวันที่อานนท์เงียบหายไปราวกับพายุสงบ ภริตารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ความกดดันที่เคยถาโถมใส่เธอค่อยๆ คลายลง แม้ความหวาดระแวงจะยังคงฝังลึก แต่ประกายแห่งความหวังก็เริ่มส่องแสงรำไร
เธอค่อยๆ ผลักประตูห้องพักเปิดออกช้าๆ ดวงตากลมโตสอดส่ายไปทั่วทางเดินแคบๆ มองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง ราวกับหนูตัวน้อยที่กำลังสำรวจเส้นทางหนีจากกับดัก เงาของลูกน้องอานนท์ที่เคยยืนเฝ้าหน้าห้องตลอดเวลาพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เมื่อเห็นว่าทางสะดวก ภริตาจึงก้าวเท้าออกจากห้องอย่างแผ่วเบา หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดกลัว เธอเดินอย่างรวดเร็วแต่เงียบเชียบไปยังด้านหน้าคอนโดมิเนียม ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบบริเวณ ไม่มีรถยนต์คันหรูของอานนท์จอดอยู่ ไม่มีชายชุดดำ หรือบุคคลใดก็ตามที่ดูน่าสงสัยวนเวียนอยู่แถวนี้
ภริตากลั้นหายใจ ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากพันธนาการที่รัดแน่นมานาน เธอไม่รู้ว่าการหายต
