อานนท์จ้องมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาและสายฝนของภริตา ดวงตาคมกริบของเขาลึกล้ำจนภริตาไม่อาจคาดเดาความคิดภายใน
"พ่อของเธอคงลืมทางกลับมาหาแล้วมั้ง ภริตา" อานนท์เอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเศร้าสร้อยของเธออย่างประเมิน "หนี้สินตั้งมากมาย...บางทีการหายตัวไปอาจเป็นทางออกที่ดีที่สุดของเขาก็ได้ ใครจะรู้"
คำพูดของเขาเสียดแทงใจภริตา ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วอก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาขุ่นเคือง
"นายไม่เข้าใจหรอก" ภริตากล่าวเสียงสั่น "นายไม่รู้ว่าการรอคอยมันทรมานแค่ไหน"
อานนท์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นเจือปน
"การรอคอยคนที่ทิ้งภาระไว้ให้ตัวเองน่ะเหรอน่าสมเพชมากกว่าน่าสงสารเสียอีก" เขากล่าวเสียงเรียบ "แต่ก็นั่นแหละ...โลกของผู้แพ้มักเต็มไปด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ"
น้ำตาของภริตาคลอหน่วย เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยคำพูดที่แสนเย็นชา
"นายมันใจร้ายเกินไปแล้ว" ภร
