บทที่ 44

1266 Words

แสดงว่าก่อนหน้านี้เราขี้เหร่มากเลยเหรอเขาถึงจำไม่ได้ ..หญิงสาวแอบคิดอยู่ในใจเพราะ มองแววตาของเขาแล้วเหมือนจำเธอไม่ได้จริงๆ "พ่อจำไม่ได้แม่ไม่ว่าหรอก แต่อย่าบอกนะว่าเราก็จำเมียไม่ได้เหมือนกัน" "ครับ?" สายตาคมเหลือบกลับไปมองเธอคนเมื่อสักครู่อีกครั้ง ว่าไปทำอะไรมาเพราะเปลี่ยนไปมาก ซึ่งเขาไม่ได้ต้องการให้เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองเลย หมั่บ! "เจ้ารันลูกจะทำอะไร" ผู้เป็นแม่ได้แต่ตะโกนตามหลังไปเมื่อลูกชายคว้าแขนของภรรยาเดินขึ้นบ้าน "ฉันเจ็บนะคุณ" พอพ้นสายตาของทั้งสองท่านแล้วเธอถึงได้รีบชักมือออก "ใครให้เธอแต่งตัวแบบนี้" "ก็แม่คุณน่ะสิ" คิดไว้แล้วเชียว ถ้าเขารู้มีหวังตายแน่ "อุ้ยคุณจะทำอะไร" หญิงสาวรีบแกะมือเขาออกจากคอเสื้อ เพราะดูท่าทางแล้วเขาคงจะฉีกมันทิ้ง "ห้ามทำอะไรนอกเหนือคำสั่งฉัน" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ใช้แรงกระชากเสื้อตัวนั้นจนขาด "คุณบอกให้ฉันถอดดีๆ ก็ได้ ทำไมต้องทำลายข้าวของด้วย รู้ไหมว

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD