บรรยากาศยามเช้ามืดที่ท่าเรือส่วนตัวของตระกูลอัครเดชโภคินเต็มไปด้วยความเร่งรีบและเคร่งเครียด
ขุนเขาในชุดลำลองสีเข้มดูทะมัดทะแมงจูงมือแพรวาเดินลงเรือสปีดโบ๊ทลำใหญ่ที่ติดเครื่องรออยู่ โดยมีลูกน้องฝีมือดีสี่คนยืนคุมเชิงอยู่รอบๆ น้องกะทิแมวขาวถูกใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทางสำหรับสัตว์เลี้ยงใบหรู มันส่งเสียงร้องเมี้ยวๆ ราวกับจะประท้วงที่ถูกปลุกขึ้นมากลางดึกแบบนี้
"พี่ขุนขา เราต้องหนีมาไกลขนาดนี้เลยเหรอคะ แพรเริ่มกลัวแล้วนะคระ"
แพรวาถามเสียงสั่นพลางเบียดตัวเข้าหาอ้อมกอดของสามีขณะที่เรือเริ่มทะยานออกสู่ท้องทะเลกว้าง
"ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะแพรวา พี่แค่ต้องการพาเธอไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด ที่นั่นคือเกาะส่วนตัวของพี่เอง ไม่มีใครรู้พิกัดนอกจากคนสนิทจริงๆ พี่จะไม่ยอมให้ไอ้พวกขี้ขลาดพวกนั้นมาทำลายความสงบของเราได้อีก"
ขุนเขาพูดพลางกระชับอ้อมกอดแน่น แววตาคมกริบจ้องมองผืนน้ำสีดำสนิทราวกับจะค้นหาความลับที่ซ่
