ท่ามกลางความเงียบสงัดของเกาะร้างที่เพิ่งผ่านพ้นพายุลูกปืนมาได้ไม่นาน แสงจันทร์ที่เคยดูสวยงามกลับดูซีดเซียวอย่างน่าใจหาย ขุนเขานอนโอบกอดแพรวาไว้แนบอกภายในบ้านพักที่ไร้เสียงรบกวน ทว่าสัญชาตญาณพยัคฆ์ในตัวเขากลับเตือนว่ามีบางอย่างผิดปกติ ความเงียบที่เงียบจนเกินไปทำให้เขาเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี
"แพร... แพรจ๊ะ ตื่นเถอะคนดี"
ขุนเขากระซิบเรียกพลางเขย่าตัวร่างบางเบา ๆ แต่แพรวากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
ขุนเขารีบลุกขึ้นเปิดไฟที่หัวเตียงทันที แสงไฟสีนวลเผยให้เห็นใบหน้าของแพรวาที่ซีดขาวราวกับกระดาษ ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อบัดนี้กลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำอย่างน่ากลัว เขาเหลือบไปเห็นแก้วน้ำเปล่าที่ตั้งอยู่ข้างเตียงซึ่งแพรวาดื่มเข้าไปก่อนจะหลับไปในอ้อมกอดเขา
"ไม่นะ... แพร! แพรวา! ตื่นมาคุยกับพี่ก่อนสิ!"
ขุนเขาคำรามเสียงหลงพลางประคองร่างที่อ่อนปรกเปียกของเมียรักขึ้นมาแนบอก มือหนาที่เคยจับปืนฆ่าคนอย่างไม่กะพ
