บรรยากาศภายในห้องไอซียูที่เต็มไปด้วยเครื่องมือแพทย์ทันสมัยกลับดูเยือกเย็นและวังเวียงอย่างน่าประหลาด เสียงเครื่องช่วยหายใจดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเป็นเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังลมหายใจสุดท้ายของขุนเขา ขยับร่างที่เคยกำยำแข็งแกร่ง บัดนี้ถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวโพลนเกือบทั้งตัว ใบหน้าคมสันที่แพรวาแสนหลงใหลบัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด แพรวานั่งเกาะขอบเตียงอยู่ไม่ห่าง ดวงตาของเธอบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักมาตลอดคืน
"พี่ขุนขา... พี่สัญญากับแพรแล้วไงคะ ว่าจะอยู่รังแกแพรไปตลอดชีวิต พี่จะผิดคำพูดแบบนี้ไม่ได้นะคะ"
แพรวากระซิบเสียงพร่าพลางกุมมือหนาที่เย็นเฉียบไว้แนบแก้ม น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนหลังมือของขุนเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
ข้างเตียงพยาบาลนั้นเอง น้องกะทิแมวขาวที่วันนี้ดูซึมเศร้าผิดปกติ มันไม่ยอมกินน้ำหรืออาหารแม้แต่หยดเดียวมาตั้งแต่เกิดเหตุระเบิด ลูกน้องของขุนเขาแอบลักลอบพามันเข้ามาในห้องไอซ
