เจ็บแผลตรงไหนไหมคะ

แสงอาทิตย์รำไรที่ลอดผ่านม่านลูกไม้สีครีมเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์อัครเดชโภคิน ดูจะนุ่มนวลและอบอุ่นกว่าเช้าวันไหน ๆ กลิ่นอายของความเศร้าโศกที่เคยปกคลุมห้องนี้มาตลอดหลายวันที่ขุนเขาต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นน้ำอมฤตแห่งความสุข ขุนเขาที่ตอนนี้นอนพักฟื้นอยู่บนเตียงหนานุ่มของตัวเองดูมีสง่าราศีขึ้นมาก แม้ตามร่างกายล่ำสันจะมีผ้าพันแผลหลงเหลืออยู่บ้าง แต่มันกลับยิ่งขับเน้นความดูดีแบบดิบเถื่อนของพยัคฆ์ร้ายที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาได้เป็นอย่างดี ขุนเขานอนตะแคงข้าง ใช้แขนแกร่งเท้าศีรษะมองดูแพรวาที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างกาย ใบหน้าหวานที่ซบอยู่กับหมอนดูอ่อนล้าแต่ก็แฝงไปด้วยความโล่งใจที่เห็นเขากลับมามีลมหายใจอีกครั้ง ขุนเขาเอื้อมมือหนาไปลูบไล้เส้นผมสลวยของเมียรักอย่างเบามือ เขาจ้องมองใบหน้านี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาประหนึ่งคนอดอยากที่ไม่ได้กินของอร่อยมาแรมปี "อืม... พี่