ตอนที่ 17
หน้าห้องฉุกเฉินยังคงเงียบงัน~
ฝุ่นนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกแข็งๆ อย่างหมดแรง หลังตรงแต่ไหล่กลับตกเล็กน้อย เหมือนแบกอะไรบางอย่างเอาไว้หนักเกินตัว
ไฟสีแดงเหนือประตูยังติดอยู่
สว่าง… นิ่ง… และน่ากลัวเธอก้มมองมือของตัวเอง ปลายนิ้วยังสั่นไม่หยุด ภาพตอนแม่ล้มยังฉายซ้ำในหัวเหมือนหนังที่กดหยุดไม่ได้
เธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้น กดเข้าไลน์โทรหาพี่สาวในทันที เสียงเพลงรอสายของพี่สาวดังขึ้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงรับสาย
"ฮัลโหล...ฝุ่น...เดี๋ยวนะ! เจ๊เพิ่งถึงญี่ปุ่นเลย"
ฝุ่นเม้มปากแน่นทันที~
เสียงสนามบินปลายสายดังแทรกมาแผ่วๆ ทั้งเสียงประกาศ ทั้งเสียงล้อกระเป๋าลากผ่านพื้น
เธอสูดหายใจลึก ก่อนพูดออกไปช้าๆ
“เจ๊ฝ้าย… แม่ล้มตอนเจาะเลือด ตอนนี้อยู่ ER…”
ปลายสายเงียบไปทันที เงียบจนฝุ่นได้ยินแค่เสียงหายใจของพี่สาว
“อะไรนะ… ฝุ่น พูดอีกที”
น้ำเสียงเมื่อครู่ที่ยังปกติ เปลี่ยนเป็นตึงทันที
ฝุ่นหลั
