ตอนที่ 18
จังหวะนั้น…
หมอพยัคฆ์ก็ก้าวออกมาจากลิฟต์พอดี
รองเท้าหนังสีเข้ม กระทบพื้นพรมสีแดง มันเก็บเสียงดังของส้นรองเท้าได้เงียบสนิท เขาเดินตรงไปยังห้องเพนต์เฮาส์ ที่มีบอดี้การ์ดยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู
ชายชุดดำก้มหัวเล็กน้อย ก่อนรีบเปิดประตูให้หมอหนุ่มทันที
ภายในห้อง…
เอริคนั่งเอนอยู่บนโซฟาตัวใหญ่แก้ววิสกี้ยังอยู่ในมือ
เขาปรายตามองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาเพียงแวบเดียว
ก่อนจะหลบสายตาลง เหมือนไม่อยากให้เห็นสภาพตัวเองตอนนี้
"วันนี้ทำไมแกมาช้า"
หมอพยัคฆ์ถอนหายใจยาว
ภาพเพื่อนสนิทในสภาพแบบนี้ มันไม่ใช่ภาพที่เขาเคยชินเลยแม้แต่น้อย
เขาทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามเอริคอย่างเหนื่อยๆ
"ก็ติดเคสพิเศษว่ะ เลยมาช้า"
หมอหนุ่มเหลือบตามองแก้ววิสกี้ในมืออีกฝ่าย ก่อนหยิบอุปกรณ์ทำแผลออกมาจากกระเป๋าแพทย์
เสียงรูดซิปดังเบาๆ
"ทำไมวะ… กลัวตายช้าหรือไง?
เขาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงแรงเหน็บชัดเจน
"สภาพขนาดนี้ ยังมานั่งด
