แค่เดินผ่าน…ก็ปั่นหัวหัวใจ

ตอนที่ 5 ฝุ่นเงียบไปครู่หนึ่ง มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาเธอเหลือบไปมองร่างของเอริคอีกครั้ง เหมือนกำลังย้ำเตือนตัวเองว่า เธอกำลังอยู่ในสถานการณ์แบบไหน เธอกลืนน้ำลายก่อนตอบช้าๆ “เดี๋ยว… ฉันติดต่อแกอีกทีนะมะยม” ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนเสียงเพื่อนสนิทจะอ่อนลงอย่างรู้ทัน "ฝุ่น… แกโอเคใช่ไม? แก่ทำให้ฉันกลัวนะเว้ย" หัวใจฝุ่นกระตุกแรงเธอรู้ว่ามะยมหวาน เพื่อนสาวที่สนิทกันที่สุดเป็นห่วงเธอ หญิงสาวเธอหลับตาลงสูดลมหายใจลึก “ฉันปลอดภัย… เธอเชื่อฉันนะ” น้ำเสียงเธอเบาแต่หนักแน่นพอให้คนฟังเงียบไป มะยมหวานถอนหายใจยาว "โอเค… งั้นฉันจะเก็บของไว้ให้ก่อน แกติดต่อมาทันทีที่พร้อมเข้าใจไหม" ฝุ่นพยักหน้ารัวแม้อีกฝ่ายจะมองไม่เห็น “อืม… ขอบคุณนะ” ปลายสายน้ำเสียงเบาลงกว่าเดิม "แล้วก็… ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะเว้ย" ก่อนที่ปลายสายสัญญาณจะหายไป ตู๊ด! ตู๊ด! ฝุ่นลดโทรศัพท์ลงช้าๆ ความเงียบในห้องกลับมาอีกครั้ง เงียบ… จนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ เงียบ… จนได้ยินเสียงลมหายใจของคนบนเตียง เธอยืนอยู่นิ่งๆ ข้างหน้าต่าง มองแสงไฟเมืองด้านนอกที่พร่าเลือนผ่านกระจก "เห้อ...มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของฉันตอนนี้ ฉันต้องเข้มแข็งคุณแม่ต้องใช้เงินเยอะ ฉันต้องขยันใช่ไมต้องอดทนเพื่อครอบครัวสิถึงจะถูก" เธอกอดโทรศัพท์แน่น เอาไว้แนบอกในหัวสับสนวุ้นวาย เพราะชีวิตเธอเมื่อเช้ายังเป็นแค่แอร์โฮสเตสธรรมดาๆ แต่ตอนนี้กลับต้องมาเฝ้าคนที่อาจเป็น… คนมีอิทธิพลระดับที่ตำรวจยังต้องถอย ฝุ่นหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างไม่อยากเชื่อตัวเอง “บ้าจริง…” เธอหมุนตัวกลับ ก่อนเดินช้าๆ ไปที่เตียงอีกครั้ง แสงไฟหัวเตียงสาดลงบนใบหน้าคมเข้มของเอริค เงาสันกรามคมชัด ขนตายาวทิ้งเงาบนแก้มซีดเล็กน้อย เธอยืนมองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง สายตาเธอจับอยู่ที่อกเขา… ที่ยังยกขึ้นลงสม่ำเสมอ “รีบฟื้นเถอะนะคะ…” เสียงเธอเบาจนแทบเป็นลมหายใจ “…ฉันไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลยนะ” ปลายนิ้วเธอขยับลังเล ก่อนยื่นไปแตะหลังมือเขาเบาๆ ผิวเขาอุ่นแต่หนักแน่น ต่างจากภาพคนป่วยที่เธอเคยเห็น "คุณเป็นใคร? กันนะ คุณไม่เหมือนมาเฟียจอมโหดที่เขาเลื่องลือ คุณเหมือนเจ้าชายที่อยู่บนหอสูง ทำไมถึงดูสะอาดสะอ้านขนาดนี้" ทันใดนั้นนิ้วมือของเอริคขยับนิดเดียว ฝุ่นชะงักทันที "เอ๋...คุณ...คุณฟื้นแล้วเหรอคะ" เธอรีบดึงมือออกแต่สายตายังจ้องเขาไม่กะพริบ คิ้วหนาของเขาขมวดเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาทีก่อนกลับมาสม่ำเสมอเหมือนเดิม ฝุ่นปล่อยลมหายใจยาวช้าๆ “ยังไม่ฟื้นสินะ…” แต่เธอไม่รู้เลยว่า ภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิท สติของเอริคเริ่มกลับมาแล้วทีละน้อย และคำพูดที่เขาได้ยินแว่วสุดท้ายคือเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง เสียงที่… อ่อนโยนเกินกว่าที่โลกของเขาเคยมี เมื่อความคันเล่นงาน และแล้วความคันยิบๆ ตามตัวเริ่มกวนใจฝุ่นเธอยกมือเกาแขนเบาๆ ชุดยูนิฟอร์มแอร์โฮสเตส ทั้งฟิตแถมยังเป็นผ้าไหมหนา บนเครื่องบินมันปกติ แต่ในห้องแบบนี้… มันอึดอัดชะมัดเธอลุกขึ้น เดินไปหยุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ก่อนจะเอ่ยเบาๆ อย่างเกรงใจ “ไม่ว่าเจ้าของห้องจะเป็นใคร… ฝุ่นขออนุญาตใช้ของส่วนตัวหน่อยนะคะ ใช้เสร็จแล้วจะซักคืนให้เรียบร้อยเลยค่ะ…” นิ้วเรียวจับที่จับประตูตู้เสื้อผ้าเธอพึมพำเบาๆ เหมือนขอพร “ขอให้เจ้าของห้องเป็นผู้หญิง… สาธุ…” เอี๊ยด…~~ ทันทีที่ประตูตู้เปิดออกดวงตาเธอเบิกกว้าง “โห… มีแต่เชิ้ตดำ สูทดำ… จะบ้า เราจะใส่ยังไง…” เธอหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำตัวหนึ่งขึ้นมาทาบตัว ความยาวเลยต้นขาลงไปพอสมควร หญิงสาวยู่ปากเล็กน้อย “ใส่แก้ขัดไปก่อนแล้วกัน…” เธอสูดลมหายใจลึก “บ้าที่สุดเลย…ปานนี้ได้นอนคุยกันกับมะยมที่คอนโดแล้ว นี่อะไรชีวิตฉันกำลังเผชิญกับอะไรกันแน่” ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ จังหวะเดินผ่านเตียงใหญ่ เธอหยุด… มองเอริคเล็กน้อยก่อนบ่นเบาๆ ให้กับชายที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง “คุณคนเดียวเลย… ทำให้ชีวิตฉันยุ่งยากขนาดนี้…” แล้วเธอก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่รู้เลยว่าเปลือกตาของเอริค… กระตุกเบาๆ และปลายนิ้วของเขา…ขยับอีกครั้ง เหมือนกำลังพยายามคว้าบางอย่างไว้บางอย่างที่อบอุ่น บางอย่างที่เขาไม่เคยมี อ๊ายยย!! เสียงกรี๊ดดังลั่นออกมาจากข้างในห้องน้ำ ฝุ่นลื่นลงไปในอ่างอาบน้ำ น้ำกระเซ็นกระจาย ชุดแอร์โฮสเตสแสนเนี้ยบ…เปียกโชกไปทั้งตัว “โอ๊ย…!” เธอรีบยันตัวลุกขึ้น หน้าแดงทั้งความตกใจ ทั้งความหัวเสีย “แย่แล้ว… ฝุ่น เธอซุ่มซ่ามขนาดนี้ได้ยังไง…” หญิงสาวก้มมองตัวเองก่อนถอนหายใจแรง “ชุดชั้นในก็เปียกหมดแล้ว… แล้วจะเอาอะไรใส่เนี่ย…” เธอกำหมัดสองข้างสั่นเบาๆ อย่างหงุดหงิดเล็กๆ ด้านนอกห้องน้ำ เสียงกรี๊ดนั้นทำให้เอริคลืมตาขึ้นทันที ร่างสูงพยายามขยับตัวแรงตามสัญชาตญาณ “อ๊ะ...!” ความเจ็บแล่นขึ้นมาจากแผลทันที มือหนารีบกุมหน้าท้องเอาไว้ กล้ามเนื้อเกร็งแน่น เขาหายใจแรงอยู่ครู่หนึ่งก่อนฝืนประคองสติ สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องอย่างระวังตัว ห้องนอน…คุ้นเคยทุกอย่างในห้องมันเป็นของเขา ดีอย่างน้อยเขาไม่ได้อยู่ในมือศัตรู ก่อนความทรงจำก่อนหมดสติจะไหลกลับมา ภาพเขาเดินหนีตายจากห้องน้ำบนเครื่องบิน... เลือด... ความเจ็บ... และผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่… จูบเขาเพื่อช่วยชีวิตเขา ตรงไหนสักแห่งบนเครื่องบิน คิ้วหนาของเขาขมวดเล็กน้อย ในใจเขาไม่คิดเลยว่า หญิงสาวคนนั้น…จะมาอยู่เฝ้าไข้เขาในเวลานี้ เสียงน้ำยังดังมาจากในห้องน้ำเอริคค่อยๆ เอนศีรษะพิงหมอนแกล้งหลับตาลงอีกครั้ง เขาหลับตานอนฟังรอประเมินสถานการณ์ ในห้องน้ำ ฝุ่นยืนอยู่ข้างอ่างอาบน้ำ เสื้อผ้าเปียกแนบตัว ทำให้เธออึดอัดยิ่งกว่าเดิม เธอกัดริมฝีปาก ก่อนมองไปที่เสื้อเชิ้ตสีดำที่เธอหยิบติดเข้ามา เธออาบน้ำชำระร่างกายอย่างสบายใจ “…ใส่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน ชั้นในแห้งเมื่อไหร่ก็ค่อยมาใส่ เขาคงยังไม่ตื่นขึ้นมาตอนนี้หรอกนะ” เธอรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยที่สุด ก่อนสวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ ชายเสื้อยาวปิดลงมาถึงต้นขา เธอส่องกระจกครู่หนึ่งแก้มแดงเล็กน้อยอย่างไม่ชิน “เอาเถอะ… อย่างน้อยก็ไม่โป๊…” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนสูดลมหายใจลึก แกร๊ก…!! ประตูห้องน้ำเปิดออก ฝุ่นเดินออกมาอย่างระวังตัว มือหนึ่งจับชายเสื้อไว้เล็กน้อย เธอเงยหน้ามองไปที่เตียงโดยอัตโนมัติ เอริค… ยังนอนนิ่งเหมือนเดิม ฝุ่นปล่อยลมหายใจเบาๆ อย่างโล่งใจ “ดีนะ… ยังไม่ฟื้น…” ไออุ่นลอยออกมากับกลิ่นสบู่อ่อนๆ ฝุ่นก้าวเท้าเดินช้าๆ ผมยาวเปียกหมาดแนบแผ่นหลัง หยดน้ำเล็กๆ ไหลลงตามปลายเส้นผม ลงแตะบนไหล่มนขาวเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่… คลุมร่างเธออยู่หลวมๆ กระดุมติดมิดชิดทุกเม็ด แต่มันดันสูงแค่เพียงช่วงอก ชายเสื้อยาวปิดลงมาถึงต้นขา ทุกก้าวเดินทำให้ชายเสื้อไหวเบาๆ บนเตียง เปลือกตาของเอริค… ค่อยๆ ลืมขึ้นภาพแรกที่เขาเห็น คือแผ่นหลังของผู้หญิงคนหนึ่ง ผิวขาวเนียน ตัดกับเสื้อเชิ้ตสีดำของเขา เธอกำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมเบาๆ ท่าทางไม่ได้ตั้งใจจะยั่วยวนเลยสักนิด แต่กลับ… ดึงสายตาเขาเอาไว้แน่น เอริคหรี่ตาลงเล็กน้อยพยายามประเมินสถานการณ์ …ผู้หญิงคนเดิม …ผู้หญิงบนเครื่องบิน แต่ภาพตรงหน้า… อันตรายกว่าที่เขาคิดไว้เยอะ ฝุ่นเดินผ่านปลายเตียงไปช้าๆ ปลายนิ้วหนึ่งจับผ้าขนหนู อีกมือรวบผมขึ้นเช็ดเบาๆ เธอไม่รู้เลยว่า สายตาคมคู่หนึ่งกำลังมองเธออยู่เงียบๆ เธอเดินไปนั่งลงหน้าโต๊ะแป้ง ก่อนจะยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้างเบาๆ ชายเสื้อเชิ้ตเลื่อนขึ้นนิดเดียว… แบบที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกต เธอหยิบหวีขึ้นมาสางผมช้าๆ แสงไฟโต๊ะแป้งสะท้อนผิวเธอให้นุ่มละมุน บนเตียง เอริคกลืนน้ำลายลงช้าๆ เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยมาเยอะแต่ไม่มีใครดูไม่ตั้งใจจะสวยแบบนี้ ผู้หญิงตรงหน้าช่างอันตราย กับใจของเขาอย่างไม่รู้ตัว มุมปากเขายกขึ้นนิดเดียว… แบบแทบมองไม่เห็น ฝุ่นเงยหน้ามองกระจกก่อนพึมพำกับตัวเองเบาๆ “บ้าที่สุดเลย…” เธอเอียงหัวนิดหนึ่งพยายามจัดผมให้เข้าที่ “ใส่เสื้อเจ้าของห้องอีก… ถ้าเขารู้คงไม่พอใจแน่เลย…”