ชอบแบบนี้หรือแบบนี้

เธอคิดเพลินๆ ก็ต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงเคาะกระจกด้านนอกเป็นจังหวะ บุษบาหยุดฟังเมื่อเสียงเงียบไปเธอจึงคิดว่าตนเองหูฝาดเธอปิดน้ำใช้ผ้าขนหนูผืนใหญ่ซับน้ำออกจากตัวแล้วสวมเสื้อคลุมออกมาจากห้องน้ำ “กรี๊ด...” เธอส่งเสียงร้องเมื่อถูกกอดอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนที่เสียงจะเงียบไปเมื่อถูกมือใหญ่ปิดปากพร้อมกับแรงกอดรัดจากด้านหลัง “พี่เอง” เสียงห้าวเข้ามาในโสตประสาทพร้อมกับกลิ่นเหล้า ที่โชยออกมาอ่อนๆ ทำให้เธอเบือนหน้าหนีใบหน้าคมที่กำลังซุกไซ้ไปทั่วซอกคอ “พี่หัสอย่าค่ะเดี๋ยวเป็นรอย แล้วพี่เข้ามาได้ยังไง” เธอหมุนตัวกลับไปหาเขาและยกมือขึ้นดันร่างสูงใหญ่ของเขา ออกห่าง แต่หัสดีขืนตัวไว้ขณะที่ตอบคำถาม “ระเบียงห้องติดกันพี่เลยปีนข้ามมา” บุษบากลอกตามองบนอย่างเหนื่อยใจ นี่เธอจะทำอย่างไรกับผู้ชายคนนี้ดี “พี่หัสกลับห้องไปเถอะค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นจะไม่ดี” “ไม่ดียังไง พี่ยินดีรับผิดชอบบุษ” “รับผิดชอบยังไงคะ” เธอชะงัก “ได้ทุกแบบบุษจะเอายังไงว่ามาเลย” “ถ้าบุษบอกว่าบุษอยากแต่งงาน...” เธอพูดช้าๆ แต่อีกฝ่ายชะงักเช่นกัน “พี่ไม่คิดว่าบุษจะอยากแต่งงานกับพี่ แต่ถ้าบุษต้องการ แบบนั้น ก็ได้เดี๋ยวพี่ให้ผู้ใหญ่มาคุย” บุษบานิ่งอึ้งกับคำว่า ‘ถ้าบุษต้องการแบบนั้นก็ได้’ เธอผลักเขาออกไปเต็มแรงด้วยความโมโห “บุษไม่ได้อยากบังคับใครให้มารับผิดชอบหรอกค่ะ แล้วมันก็ไม่มีอะไรที่ต้องรับผิดชอบสักหน่อย สมัยนี้แล้วไม่มีใครได้ใครเสียอะไรทั้งนั้นละ” “อย่าพูดแบบนั้น พี่รู้ว่าบุษไม่ใช่คนที่จะยอมมีอะไรกับใครง่ายๆ” บุษบาเม้มปากและตอบไปว่า “เรื่องที่ญี่ปุ่นมันอาจจะเป็นแค่ความอยากรู้อยากเห็นของบุษก็ได้ค่ะ จบแล้วก็แล้วกันไป” เธอใจหายเมื่อรู้สึกว่าท่อนแขนที่รัดเอวไว้คลายออก แต่บุษบาก็บอกตัวเองว่าดีแล้ว อะไรที่ไม่ถูกที่ถูกทางควรจะจัดการอย่างถูกต้องเสียที ‘จบแล้วก็จบกันไป’ นั่นเป็นประโยคที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยิน จากเธอ หญิงสาวที่เคยบังเอิญพบกันที่ญี่ปุ่นและมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เขาถึงขั้นเอ่ยปากขอคบกับเธอแบบคนรักและเธอเองก็ตอบ ตกลงด้วย แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อเรากลับไทยและกลายเป็นว่าเขาติดต่อเธอไม่ได้อีกเลย “บุษคิดแบบนั้นเหรอ” หญิงสาวหันหน้าหนี เธอเดินตรงไปที่ประตูระเบียงแล้ว เปิดออก “พี่หัสกลับไปเถอะค่ะ เดี๋ยวใครมาเจอจะไม่ดี” หญิงสาวรับรู้ว่าเขาเริ่มโกรธแต่เธอยังทำใจดีสู้เสือ “อะไรที่ไม่ดี บุษโสดพี่ก็โสดแล้วทำไมเราจะคบกันไม่ได้ พี่ไม่ยอมเรื่องที่บุษบอกให้เราจบๆ ไปหรอกนะ ตอนตกลงคบกัน บุษก็คิดแล้วอยู่ๆ จะมาบอกเลิกพี่ฝ่ายเดียวไม่ได้” บุษบาส่งเสียงร้องเมื่อเขาเดินมาถึงตัวแล้วจัดการเลื่อนประตูกระจกปิดลงล็อกและหันมาอุ้มเธอจนตัวลอยจากพื้นแบบไม่ให้เธอ ตั้งตัวทัน หญิงสาวเหนี่ยวคอเขาไว้แน่นเพราะกลัวตกลงพื้นเธอรู้ตัว อีกทีก็ถูกวางร่างลงบนเตียงหนานุ่ม “พี่หัส!” เธอเรียกเสียงเกรี้ยวกราดพอประมาณแต่ชายหนุ่มไม่ใส่ใจ เขาตรึงร่างเธอไว้บนที่นอนฝ่ามือใหญ่ป่ายเปะปะไปทั่วร่างขณะที่กด ริมฝีปากลงบนลำคอ ซุกไซ้ไปมาแรงๆ จนเธอขนลุก ไปทั้งตัว “ให้โอกาสพี่ก่อนเถอะบุษ พี่เชื่อว่าเราเข้ากันได้” เธอส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบ จากนั้นต้องสะดุ้งเมื่อเสื้อคลุมที่สวมอยู่ถูกกระตุกออกจากร่างอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือของเขากอบกุมลงบนทรวงอกผิวเนื้อเต่งตึงยอดอกชูชันแทบจะทันที “แบบนี้... หรือว่าจะแบบนี้ดี บุษชอบพี่รู้” หัสดีเลื่อนใบหน้าไล่จูบไปตามเนินทรวงอวบอิ่ม เหลือบตามองปฏิกิริยาตอบรับของคนในอ้อมแขนอย่างพอใจ ชายหนุ่มวกกลับไปจูบขมับ เปลือกตา ไล่ไปยังสันจมูก ระเรื่อยไปจนถึงริมฝีปากอิ่มนุ่มอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ เขาใช้ลิ้นและเล็มไปตามขอบปากจนเธอลืมตัวยอมเผยอปากรับ ปลายลิ้นหยอกล้อกันจากความนุ่มนวลในทีแรกเพิ่มระดับเป็นความร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ บุษบาถอนหายใจแรงขึ้น เธอรวบรวมกำลังใจเพื่อที่จะหาทางหยุดการกระทำของชายหนุ่มในตอนนี้ เราควรจะพูดคุยกันก่อนที่เขาจะทำเนียนมาหาเศษหาเลยกับเธออีกแบบหลายครั้งที่ผ่านมา “อย่าเพิ่งค่ะพี่หัส เราต้องคุยกันบุษไม่โอเคที่พี่ทำแบบนี้” “ทำแบบนี้คืออะไร การที่เราจะคบหากันหรือการที่เราจะมีอะไรกัน” หัสดีถามเธอตรงๆ “ก็ทั้งสองเรื่องค่ะ” หญิงสาวหน้าแดงจัดเธอพยายามรวบสาบเสื้อคลุมเข้าหากันซึ่งอีกฝ่ายก็โอนอ่อนตาม ‘คุยกันก่อนก็ดี ตกลงกันให้เป็นเรื่องเป็นราวค่อยถอดใหม่ ก็ได้’ ชายหนุ่มคิดในใจ พลางขยับตัวไปเอนตัวครึ่งนั่งครึ่งนอนพิงพนักหัวเตียงแล้วดึงเธอมากอดหลวมๆ “ว่ามาเลยครับ” “ที่พี่บอกว่าเราคบกัน เราจะคบกันแบบไหนคะ” “ก็เป็นแฟนกัน ศึกษากันไงบุษ เรียนรู้ว่าแต่ละคนเป็นยังไงจะได้ปรับตัวเข้าหากันได้ถูก แต่ถ้าบุษกลัวว่ามันดูเลื่อนลอยไม่มีอนาคตเราหมั้นกันก่อนก็ได้นะ” หัสดีตอบอย่างระมัดระวัง เขาไม่รู้ว่าบุษบาต้องการคำตอบแบบไหน จึงเลือกตอบตามความจริงที่เขา คิดอยู่ เห็นเธอทำสีหน้าครุ่นคิดเขาจึงรีบพูดต่อ “แต่ถ้าบุษยังมองว่ามันไม่โอเค เราสองคนจะไปจดทะเบียนสมรสกันก่อนก็ได้พี่ขอเวลาสักครึ่งปีเคลียร์งานแล้วค่อยจัดงานแต่ง ได้ไหมครับ” “เราจะแต่งงานกันได้ยังไงคะ เรายังแทบไม่รู้จักกันเลย” เธอท้วงทำสีหน้าโมโหขึ้นมาอีก “งั้นเราก็คบกันก่อน เป็นแฟนกันนะครับ” บุษบาทำหน้าคิดไม่ตก หญิงสาวหันหน้าหนีเมื่อเขาก้มหน้า มาหาจนต้องใช้มือดันหน้าเขาออกห่างก่อน “ถ้าบุษไม่ยอม...” เธอลองหยั่งเชิง “พี่ก็จะไปหาคุณมาศ บอกความจริงทั้งหมดว่าเรารู้จักกันยังไง ที่ญี่ปุ่นเกิดอะไรขึ้นบ้าง” มาถึงขนาดนี้หัสดีเองก็ไม่ยอมเช่นกันและบุษบาก็รับรู้ได้ หญิงสาวเปลี่ยนท่าทีฉับพลันเธอเลื่อนฝ่ามือลูบ ไปที่หน้าอกเขา ไปมาราวจะให้เขาใจเย็นลง “บุษยังไม่อยากให้ใครรู้ อยากแน่ใจเรื่องของเราก่อนว่าเรา ไปกันได้จริงๆ แล้วค่อยบอกผู้ใหญ่ ตอนนี้บุษยังไม่พร้อมกับชีวิตคู่ค่ะ พี่หัสใจเย็นหน่อยได้ไหมคะ” หัสดีหรี่ตามอง เขาเหลือบตามองฝ่ามือขาวผ่องที่กำลังลูบไปตามเนื้อตัวเขาอยู่ ใจหนึ่งเขาเข้าใจดีว่าบุษบายังอายุน้อยไม่แปลกที่เธอยังอยากใช้ชีวิตโสดแต่เขาก็ไม่อยากปล่อยเบลอทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างกัน ไม่อยากไล่ตามจับเธอเหมือนเป็นอาชญากรหื่นกามแบบนี้ ถ้ามีตรงกลางให้เราพบกันครึ่งทางได้น่าจะดีกว่า “งั้นบุษต้องการแบบไหนลองบอกพี่มาก่อน” “อืมม... เราคบกันแบบยังไม่บอกใครได้ไหมคะ” เธอเลื่อนมือลูบไปตามผิวเนื้อตึงแน่นอย่างเพลิดเพลิน จนอีกฝ่ายต้องจับมือเธอไว้เพราะนั่นกำลังทำให้เขาไม่มีสมาธิในการต่อรอง “บุษยังอยู่กับครอบครัวใหญ่ขนาดนั้น พี่จะไปหาหรือเรา จะคบกันยังไงไม่ให้คนอื่นรู้ล่ะ” หรือว่าเธอตั้งใจจะให้เขาหลบๆ ซ่อนๆ วะ หัสดีคิดในใจ “บุษจะขอย้ายมาอยู่ข้างนอกค่ะ ช่วงนี้มีแพลนเปิดร้าน อีกสาขาบุษเกริ่นกับคุณแม่แล้วว่าอยากย้ายไปอยู่ใกล้ร้านใหม่จะได้ทำงานสะดวก ถ้าพี่หัสจะมาเจอ มารับไปไหนมาไหนบ้างก็คงไม่มีปัญหาหรอกค่ะ” “แน่นะบุษ” เขารั้งเอวเธอให้เอนกายมาแนบชิดมากขึ้น จนตอนนี้เธอขึ้นไปเกยบนร่างสูงใหญ่ที่ครึ่งนั่งครึ่งนอนในท่วงท่าที่นั่งคร่อมลงบนหน้าท้องที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ “ค่ะ” ร่างสองร่างแนบชิดกันจนบุษบาต้องเอาแขนสองข้างโอบกอดรอบคอเขาไว้ รับรู้ว่าอารมณ์เขาเริ่มเปลี่ยน “งั้นเราทำสัญญากันก่อนว่าบุษจะไม่เบี้ยวพี่” หัสดีเหนี่ยวลำคอระหงให้โน้มมาหาใช้ริมฝีปากของตนเอง แนบลงกับเรียวปากอิ่มอย่างนุ่มนวลแกมเร่าร้อนไปพร้อมกัน บุษบาเปิดปากจะห้ามแต่กลายเป็นการเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายสอดลิ้นเข้ามา ในปากเธอ จุมพิตที่เริ่มต้นอย่างอ่อนโยนนั้นรุกเร้ารุนแรงจนสติเธอแทบหลุดจากตัว