เมื่อปุณณิธิกลับเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยอีกครั้งก็อดที่จะรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ เมื่อคนที่ควรจะนอนอยู่บนเตียงกลับลุกขึ้นมายืนดอมดมช่อดอกกุหลาบสีขาวแสนสวยนั่นราวกับตั้งใจส่งรอยจูบไปให้เจ้าของมันก็ไม่ปาน
“ทำอะไร อยากจูบมันมากนักเหรอ”
“คะ?”
คนป่วยถามด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรกันแน่ ก็เห็นอยู่ว่าเธอดมดอกไม้ คนพาล อย่างไรก็เป็นคนพาลวันยังค่ำ เธอที่เขาเกลียดแสนเกลียด ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่เข้าตาไปเสียหมดทุกอย่าง
“ไอ้ทัตไง อยากจูบมันมากนักหรือไง สำส่อน”
“แค่จูบพี่ทัตอีกคนเดียว คุณคงจะตราหน้าฉันว่าสำส่อนไม่ได้ เพราะถ้าฉันสำส่อน อย่างคุณจะเรียกว่าอะไรดีคะ”
เมื่อโพล่งสวนเขากลับไปด้วยแรงอารมณ์แล้วก็อยากจะตบปากตัวเองตามอายุนัก อยู่ดีไม่ว่าดี ขนาดเธอเจียมเนื้อเจียมตัวยอมโดนเขาโขกสับเขายังเกลียดเธอแทบตาย นี่กล้าหาญขนาดตอกเขาหน้าหงาย เธออาจจะมีชีวิตอยู่แค่อีกไม่กี่วินาทีนี้เท่านั้น
“หึ กล้า
