“มะ ไม่ค่ะ ไม่ อย่าทำอะไรฉัน”
“ฉันมีสิทธิ์”
“คุณไม่มีสิทธิ์ ร่างกายเป็นของฉัน”
“แล้วถ้าฉันจะเอาล่ะ”
“คุณจะทำอะไรผู้หญิงที่คุณบอกว่าขยะแขยงได้ลงเหรอคะ”
“แต่เธอแฉะไปหมดแล้ว”
เขายกยิ้มมุมปาก สะใจเป็นบ้าที่ทำให้ผู้หญิงแพศยาอย่างเธอแฉะเพื่อเขาอีกครั้ง แม้ตัวเองจะรู้สึกจนอยากปลดปล่อยออกมาเสียวินาทีนี้เลยก็ตาม
“ฉันไม่...”
“ไม่อะไร ไม่อยาก หรือไม่รู้สึก แต่ฉันว่าเธอทั้งอยาก ทั้งรู้สึกนะ”
นิ้วร้ายกรีดไล้ไปตามรอยแยก เสียงน้ำหวานของเธอดังเฉอะแฉะจนเจ้าตัวอับอายเหลือคณา
“หยุดนะคุณปุณณ์”
เธอดึงมือเขาออกมาจากดอกไม้กลีบบอบบาง เขาชูนิ้วที่ใช้แตะต้องหยาดน้ำหวานให้เธอดู มันวาววับสะท้อนแสงไฟจนเธอต้องคว้ากำนิ้วนั้นด้วยความอาย
“แล้วถ้าฉันบอกว่าฉันอยากจนหยุดไม่ได้ล่ะ”
“ระ เรื่องของคุณสิคะ จะกลับคอนโดไปหาคุณชลลี่ก็ได้ แต่ช่วยลงไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้”
“สั่งเหรอ”
“ปละ เปล่าค่ะ แค่ขอร้อง”
เธอเอ่ยเสียงอ
