หลังจากที่ปุณณิธิมาถึงโรงพยาบาลสัตว์ก็ตรงดิ่งไปเยี่ยมลูกสาวตัวน้อยซึ่งกำลังนอนหลับไปด้วยฤทธิ์ยา นึกสงสารที่เขาแทบไม่มีเวลาจะดูแลมันเลยจนมันไปเล่นซน และกินอะไรเข้าไปโดยไม่รู้ตัวถึงได้ป่วยแบบนี้
เมื่อเขาไล่เพื่อนรักกลับไปโดยไม่ยอมให้ไปส่งณกมล เขาก็พาเธอกลับคอนโดมิเนียมสุดหรู ห้องทั้งห้องดูเงียบเหงาไปทันทีเมื่อไม่มีเสียงเล็ก ๆ ที่ร้องเรียกหาเขาอย่างดีใจเมื่อกลับมาถึง
“ไม่ต้องล็อกประตูนะ”
“คะ?”
“ฉันบอกว่าไม่ต้องล็อกประตู”
“ทำไมคะ”
“อยู่ที่นี่ห้ามล็อกประตู ห้องฉันก็ไม่ล็อก เพราะเกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมาอีกจะได้เข้าไปช่วยทัน วันนั้นฉันหากุญแจสำรองตั้งนาน”
ที่จริงเขาเก็บกุญแจสำรองไว้อย่างดี เขาสามารถหยิบใช้ได้ทันทีอย่างเช่นวันนั้นที่เธอเป็นลมล้มหัวฟาด แต่หลังจากนี้เขาขี้เกียจจะเปิดลิ้นชักเพื่อค้นหาอีกแล้ว มันเสียเวลา
“แต่ฉันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ กินข้าวครบทุกมื้อตามที่คุณสั่ง”
“ทำไม กลัวอะไร กล
