“ตื่นได้แล้วครับ เด็กขี้เซา”
ปุณณิธิจูบหน้าผากของหญิงสาวในอ้อมกอด จมูกโด่งยังวนเวียนอยู่อย่างนั้นจนคนขี้เซาค่อย ๆ รู้สึกตัว
“อืม กี่โมงแล้วคะ”
เธอขยับกายอย่างเมื่อยขบ รู้สึกอ่อนเพลียไม่หาย เหตุเพราะผู้ชายตรงหน้าเอาแต่วนเวียนตักตวงความหวานในร่างกายเธอทั้งคืน เพิ่งได้นอนอย่างจริงจังก็เมื่อตอนแสงแรกของพระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้ามานี่เอง
“บ่ายโมงกว่าแล้วครับ”
“ฮะ สายขนาดนี้เลยหรือคะ น้ำมนต์หลับไม่รู้เรื่องเลย”
เธอลุกพรวดพราดขึ้นนั่ง ก่อนจะใช้มือกดที่ขมับเพราะหน้ามืด คนต้นเหตุจึงรีบลุกขึ้นมาประคองกอดเธอด้วยความเป็นห่วง
“น้ำมนต์ หน้ามืดหรือครับ”
“ค่ะ สงสัยน้ำมนต์ลุกเร็วไปหน่อย ตกใจที่นอนตื่นสายขนาดนี้ค่ะ”
“พี่ขอโทษนะ เมื่อคืนเราเพิ่งปรับความเข้าใจกันได้ พี่เลยดีใจมากไปหน่อย รักน้ำมนต์ทั้งคืนเลย”
“ปกติถ้าไม่มีงานตอนเช้า คนหื่นอย่างพี่ก็ชอบรักน้ำมนต์ทั้งคืนอยู่แล้วนี่คะ”
“แล้วเมื่อไหร่น้ำมน
