“กินข้าวหน่อยนะครับ เดี๋ยวจะเป็นลมไปอีก”
ปุณณิธิทิ้งงานในกองถ่ายมาดูแลคนป่วย เขาลากโต๊ะกินข้าวของคนไข้มาวางไว้ก่อนจะแกะถุงข้าวต้มกุ้งเจ้าประจำใส่ชามให้เธอ
แต่แล้วคนเฝ้าไข้กลับวิ่งเข้าห้องน้ำไปโก่งคออาเจียนจนหมดไส้หมดพุงเดือดร้อนคนป่วยเดินลากสายน้ำเกลือเข้าไปลูบหลังให้เขาถึงในห้องน้ำ
“เป็นอะไรไปคะ ทำไมอาเจียนล่ะ”
“พี่เหม็น กุ้งมันต้องเน่าแน่ ๆ เดี๋ยวพี่สั่งให้ใหม่นะครับ”
แค่พูดถึงกุ้งตัวโตในข้าวต้มก็รู้สึกพะอืดพะอม กลืนน้ำลายไม่ลงจนต้องหันไปโก่งคออาเจียนอีกรอบ
“ไหวไหมคะพี่ปุณณ์”
“พี่ไหวครับ”
เมื่ออาเจียนจนหมดไส้หมดพุงแล้วก็ล้างหน้าบ้วนปากก่อนจะพยุงคนป่วยกลับเข้าไปนั่งบนเตียงเพื่อกินอาหารอีกครั้ง
“เหม็น พี่เอาไปทิ้งก่อนนะ”
“เดี๋ยวสิคะ หอมออกค่ะ ไม่เห็นเหม็นเลยสักนิด”
“จริงหรือครับ พี่ว่ากุ้งมันน่าจะเน่านะ”
“ไม่เน่าหรอกค่ะ ดูสิคะ ตัวทั้งโตทั้งสดออกขนาดนี้ นี่ไงเห็นไหม”
คนป่วยตักก
