“พี่ปุณณ์...”
นางเอกสาววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าส่วนตัวของปุณณิธิได้ทันก่อนที่เขาจะออกจากกองถ่าย โดยมีผู้จัดการส่วนตัววิ่งตามมารั้งแขนเธอเอาไว้แต่คนตัวบางกลับพยายามสะบัดมือนั้นออกไป
“ชลลี่ ทำไมทำแบบนี้ พี่จะบ้าตาย”
หมี่หวานเกร็งปากฉีกยิ้มพร้อมกระซิบเสียงเบา มองดาราหนุ่มด้วยความเกรงใจ
ณกมลเห็นท่าทีกระอักกระอ่วนนั้นจึงตั้งใจเดินเลี่ยงออกมาจากห้องแต่งตัวพร้อมด้วยข้าวของของเขาพะรุงพะรังเต็มสองมือ
“เดี๋ยว จะรีบไปไหน”
เขารั้งเธอเอาไว้เพราะไม่อาจใจดำให้เธอหอบของมากมายเหล่านั้นคนเดียว แม้จะอยากกลั่นแกล้งให้สาสมกับสิ่งที่เธอทำ แต่วันนี้ที่เขาใช้ให้เธอเดินไปเดินกลับเพื่อซื้อกาแฟให้เขาสามรอบก็คงมากพอแล้ว
“ฉันจะเก็บของไปรอที่รถค่ะ”
“เดี๋ยวค่อยไปพร้อมกัน ถือไหวหรือไง”
“ไหวค่ะ”
“อย่าเถียง สั่งอะไรให้ทำ วางของแล้วไปนั่งรอ”
เธอจำต้องทำตามคำสั่งด้วยเสียงและดวงตาดุดันของคนเจ้าอา
