“คุณปุณณ์คะ เรื่องเสื้อผ้าของฉันวันนี้...”
ปุณณิธิชะงักมือที่กำลังเปิดประตูห้องนอนเมื่อผู้ช่วยสาวร้องเรียก
“บอกแล้วว่าฉันไม่คิดเงิน”
“แต่มันเยอะมาก คุณจ่ายไปหลายแสน มันไม่น่าจะคุ้ม”
“ถ้าคิดว่าแค่ทำงานให้ฉันแล้วมันไม่คุ้มกับหนี้เก่าและค่าเสื้อผ้า ก็วางของลงแล้วตามเข้ามาหาฉันที่ห้อง จะรอในห้องน้ำ”
คนตัวบางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คำพูดของเขาแปลความหมายอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกเสียจากว่าเธอต้องเอาตัวเข้าแลกกับค่าเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า รวมทั้งโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดที่เขาซื้อให้โดยอ้างเรื่องงาน
“เอ่อ...”
“อย่าเข้าใจผิด สภาพแบบนี้ฉันเอาไม่ลงหรอก แค่จะให้นวดหลังให้หน่อย พาเธอไปเดินซื้อของ ปวดเมื่อยไปทั้งตัว”
“เอ่อ คือ ฉันก็นวดไม่เป็น”
“ก็แค่ขยำ ๆ บนหลังฉัน มันจะยากอะไร อย่าเรื่องมาก ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ทะมัดทะแมงแล้วเข้ามาหาฉันในห้องน้ำ นี่คือคำสั่ง”
“ก็ได้ค่ะ”
ร่างบอบบางในชุดเสื้อย
