ตำแหน่งซ้อเล็กอยู่ไม่ไกล

อดเอาเด้อใจ มันบ่ง่ายตั้งแต่เกิดเป็นกูแล้ว (อดทนไว้ มันไม่ง่ายตั้งแต่เกิดเป็นกูแล้ว) “สิไปไสอีกแล้วนะครับเสี่ยยย!” (จะไปไหนอีกแล้วนะครับเสี่ยยย!) แต่กูกะบ่คึดว่ามันสิเป็นปานนี้ ห่าตำตับตำปอดมึงเอ้ย (แต่กูก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นขนาดนี้ ห่ามึงเอ้ย) แม้วันเวลาหนุมเวียน แปรเปลี่ยนมาร่วมกว่าสามปี จากนักศึกษาจบใหม่ที่เพิ่งจะได้ใช้ชีวิตเป็นของตัวเองอย่างอิรสะ ชั่วพริบตาเดียว ‘ปราบ’ ชวิศ พรรณรายณ์ ที่มีความมุงมั่นตั้งใจว่าจะอุทิศตนเกาะเสี่ยหรือผู้เป็นอากินไปตลอดชีวิตก็ต้องคิดใหม่ ยามเลี้ยงสิบเพชรพรรณรายณ์และอาสะใภ้ได้จนโตมีลูกเริ่มรู้ความแล้ว ก็ยังหนีไม่พ้นต้องมาเลี้ยงสองก้อนภาระต่อ เข้าใจไม่ผิด เลี้ยงตั้งแต่เสี่ยแม่งหย่ากับเมียเก่า จนมีซ้อคนใหม่ไฉไลกว่าเดิม พร้อมพวกเด็กแฝด ไอ้ปราบขี้ข้าม้าครอกคนนี้ก็ยังได้เลี้ยงพวกสองแสบอยู่! โคตรจะอยากลาออกจากการเป็นหลานรักเสี่ยเจ้าของโรงสีเลย สมบัติพัสถานที่แบ่งมาให้แล้วส่วนหนึ่งก็จะส่งคืนมันทั้งหมดด้วย เอาไปโลดสู อย่ามาอนอัวนำกูกะพอ (เอาไปเลย อย่ามาวุ่นวายกับกูก็พอ) ขอใช้ชีวิตหนุ่มโสด หล่อ รวยแบบสบายอกสบายใจโดยไม่ต้องมีผ้าเช็ดน้ำลายพาดบ่าไม่ได้เลยหรือยังไงวะ “ประชุมประจำปี ข้าว่าจะพาบัวหอมไปเปิดหูเปิดตาที่นู่นด้วย ยังไงก็รบกวนฝากฝีฝากไข้ดวงใจของข้าทั้งสองเอาไว้กับเอ็งด้วยนะหลานรัก” โคตรแม่มันนิ ประชุม สัมมนายามใด๋ กะยากตายแต่กูโลด (โคตรแม่มึง ประชุม สัมมนาตอนไหนก็ยุ่งยากกูตลอด) นั่นเป็นเหตุว่าทำไมชายโฉดเสื้อปุ๋ย ทองในคอหนักเป็นกิโลกรัมซึ่งยังไม่ชิ่งแต่งงานเอาเมียไปก่อนต้องมาเดินเก็บค่าแผงในตลาด พบปะประชาชน พร้อมกับจับจูงมือเล็ก ๆ ของเด็กหญิงทั้งสองขนาบข้างเอาไว้มั่นด้วยความระมัดระวัง ยามออกมาจากอาณาจักรบ้านสวนที่เสี่ยต่อเติมใหม่เกือบทั้งหมดใจกลางไร่นา ว่าปานพ่อลูกสองพู้นล่ะกู ผู้สาวทางใด๋เห็นสิกล้าแล่นใส่ มีแต่เขาสิแล่นหนี จบแล้วฉายาอ้ายปราบของดีหมู่ 3 กูกรี๊ดได้บ่นิ จั่งแม่นมันเหลือใจคัก (เหมือนพ่อลูกสองอะกู สาวที่ไหนเห็นใครจะกล้าวิ่งใส่ มีแต่เขาจะวิ่งหนี จบแล้วฉายาพี่ปราบของดีหมู่ 3 กูกรี๊ดได้ไหมเนี่ย ปวดใจมาก) “บักปราบ! พาพวกคุณหนูเพิ่นมานำติ ซั่นฟ้าวมาทางพี้ ๆ อีหล่าคําแพง เอาขนมบ่ลูก ยายให้” (ไอ้ปราบ! พาพวกคุณหนูมาด้วยเหรอ งั้นรีบมาทางนี้ ๆ เด็ก ๆ เอาขนมไหมลูก ยายให้) บัดกูเอิ้นบักปราบ บัดลูกเสี่ยเอิ้นอีหล่าคําแพง คักน้อ ซุมสองมาตรฐาน เบิดบ้านเอาโลดแม่มันนิ (กับกูเรียกไอ้ปราบ กับลูกเสี่ยเรียกเหมือนคลอดมาเอง ดีจริง ๆ พวกสองมาตรฐาน ทั้งหมู่บ้านเลยนะ) แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละว่าเด็กแฝดมันคือสิ่งมหัศจรรย์ของหมู่บ้าน เพราะถ้าใครเถียง เขาจะให้ไอ้แดงไก่ชนลูกรักไปเตะปาก จิกหัวมันถึงที่ “เอา หนูนาเอาค่า” หนูนา ณีน์นรา ฝาแผดคนน้อง รีบกระตุกชายเสื้อปุ๋ยของผู้ปกครองจำเป็นทันที ดูได้จากความจ้ำม่ำแน่นอนว่าทั้งบ้านเรื่องกินไม่มีใครเก่งเกินเด็กคนนี้ “ไม่ได้นะหนูนา ขอก่อน ถามพี่ปราบก่อนจ้ะ หนูนาห้ามรับเองนะจ๊ะ” หนูณี ณีน์นริน ฝาแฝดคนพี่ ที่เรียกได้ว่าหากน้องตัวเองเป็นไฟเจ้าตัวก็เป็นน้ำ ผิวพรรณหน้าตาได้มารดามาเกือบจะทั้งหมด อย่าว่าแต่โตมาเสี่ยจะหวงจนหนักใจเลย ปราบที่เลี้ยงของปราบมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยแมลงภู่ ใครมาวุ่นวายเล่น ๆ ด้วยเดี๋ยวมันจะได้เจอเขาแน่นอน เพราะรักและหวงเด็กแฝดทั้งสองคนเอามาก ๆ “โอ้ย ซ้อเลี้ยงมาจั่งใด๋ล่ะลูกเอ้ย เป็นตาซังคัก มาตาแป๋วใส่ปานนี้ ยายเห็นแล้วใจเจ็บเบิด เดี๋ยวยายให้เบิดแผงเลยลูก เอาไปแบ่งกันกินเนาะ บักปราบ! เอากระเป๋ามา กูสิใส่ขนมให้พวกคุณหนู เอาไปฝากซ้อกับเสี่ยเพิ่นพร้อม” (โอ้ย ซ้อเลี้ยงมายังไงล่ะลูกเอ้ย น่ารักมาก มาทำตาแป๋วใส่ขนาดนี้ ยายเห็นแล้วใจเจ็บหมด เดี๋ยวยายให้ยกแผงเลยลูก เอาไปแบ่งกันกินนะ ไอ้ปราบ! เอากระเป๋ามา กูจะใส่ขนมให้พวกคุณหนู เอาไปฝากซ้อกับเสี่ยด้วย) “มันสิได้บ่ล่ะยาย เจ้ากะเซาเวอร์แนหนา อย่าตามใจเด็กน้อยมันหลาย” (มันไม่ได้ไหมยาย เลิกเวอร์หน่อย อย่าตามใจเด็กมันเยอะ) “ลูกหลานกูเนาะ บ่ให้ฮัก บ่ให้แพง สิให้กูป้อยซั่นติ” (ลูกหลานกูเนอะ ไม่ให้รัก ไม่ให้เอ็นดู จะให้กูด่าหรือยังไง) “เว้าไปเรื่อย จ่ายค่าแผงมาจ้า ขนมให้คนละอันพอยาย ขอบคุณหลายครับ ๆ” (พูดไปเรื่อย จ่ายค่าแผงมาจ้า ขนมให้คนละชิ้นพอยาย ขอบคุณมาก ๆ ครับ) เนื่องจากแค่ขนมในร้านของมารดาเด็กทั้งสองก็ทานไม่หวาดไม่ไหวแล้ว อีกทั้งอายุก็แค่นี้ ไม่ควรจะตามใจให้มาก เพราะเดี๋ยวโตไปจะเสียคน ไหนจะเรื่องสุขภาพอีก ยิ่งกับณีน์นราคนน้อง ที่แสนจะดื้อและไม่ค่อยฟังใครนอกจากบิดา กังวลอยู่เหมือนกันว่าถ้าเติบโตมาแล้วมีความคิดเป็นของตัวเองใครจะเอาเจ้าตัวอยู่ เพียงแค่นึก ปราบที่ช่วยเลี้ยงเด็กแสบมาก็ขนลุกซู่ แต่ไม่แน่ว่าเด็กทั้งคู่ที่มีนิสัยต่างกันสุดขั้วแบบนี้จะเป็นเรื่องที่ดีแล้ว เพราะผู้เป็นอาไม่มีบุตรชายเลย สมบัติพัสถานที่แบ่งให้ปราบมาแล้วส่วนหนึ่งมันก็ยังมีที่ไม่เหมาะกับพวกลูกสาวอยู่ แต่เชื่อเถอะว่าแฝดคนน้องต้องเอามันอยู่แน่ ๆ ส่วนคนพี่ที่อะไรก็เหมือนบัวหอมมันไปหมดทุกอย่างก็เรียกได้ว่ายิ่งกว่ามรดกที่ครอบครัวมี ตายโลดสู พวกน้องเขยในอนาคต ส่ำเสี่ยไปส่งอยู่โรงเรียนอนุบาลในเมืองแต่ละเทื่อกะแยกเขี้ยวใส่เด็กน้อยแถวนั้นจนเกือบฮ้องไห้แล้ว เฮ็ดบุญไว้หลาย ๆ เด้อน้องหล่า (ตายแน่นอน พวกน้องเขยในอนาคต แค่เสี่ยไปส่งลูกที่โรงเรียนอนุบาลในเมืองแต่ละครั้งก็แยกเขี้ยวใส่เด็กแถวนั้นเกือบจะร้องไห้กันแล้ว ทำบุญไว้เยอะ ๆ นะพวกมึง) “สองชิ้นได้ม้ายอ้ายปราบ น้า ๆ อ้ายปราบสุดหล่อของหนูนา” “ต่อรองเก่งคักเนาะหนูนา” (ต่อรองเก่งนักนะหนูนา) ปราบที่รับเงินมาจากแม่ค้าในตลาดเสร็จได้แต่เท้าเอวถอนหายใจ ก่อนจะโน้มกายลงไปเช็ดคราบเหงื่อไคลให้เด็กขี้โวยวาย อีกทั้งยังขี้ร้อน “ถ้าไม่ได้ หนูนาจะเอาสามเลย หนูนาเอาสามชิ้นแทนนะ ใครบอกอ้ายปราบไม่ตกลงเอง” “ทำไมต้องสามชิ้นล่ะจ๊ะหนูนา พี่ว่ามันเยอะ ๆ แล้วนะ เดี๋ยวเสี่ยก็ดุอีก” “หนูณีไม่รู้อาราย เพราะพอลงท้องไปน้องจะได้มีเพื่อนเยอะ ๆ งาย” “มีเยอะทำไม ขนมเต็มท้องไม่ดีนะจ๊ะ แม่บัวบอก” “หยึย ไม่รู้แย้ว แต่หนูนาจะเอาสาม!” “พี่ปราบจ๊ะ หนูนาเอาแต่ใจแล้วจ้ะ” เจ้าเล่ห์กล้าใช้ลูกไม้ต่อรองกับเขา แถมยังพูดไปเรื่อยให้พี่สาวไม่เข้าใจจุดประสงค์อีก “ครับ ๆ อย่าตีกันเด้อสู แต่ใด ๆ คืออ้ายให้คนละชิ้น ตอนแลงจั่งไปหากินในร้านซ้อต่อ โอเคบ่ครับ” (ครับ ๆ อย่าตีกันนะ แต่ใด ๆ พี่ให้คนละชิ้น ตอนเย็นค่อยไปหากินที่ร้านซ้อต่อ โอเคไหมครับ) “โอเกก็ได้ค่ะ! จริง ๆ หนูนาโอเคมาก หนูณีก็โอเคด้วยยย เย้” กูอยากไห้เด้ เอื้อยมึงเว้าบ่ทันจักความ ตัวน้องกะเออออห่อหมกเองเสร็จสรรพ เลี้ยงมาจั่งใด๋ล่ะเสี่ยเอ้ย (กูอยากร้องไห้ พี่มึงยังไม่ทันอ้าปาก ตัวน้องก็เออออห่อหมกเองเสร็จสรรพ เลี้ยงมายังไงล่ะเสี่ยเอ้ย) ยังไม่ถึงครึ่งวันปราบก็เริ่มจะปวดหัวแล้ว ทว่าแค่นี้พระเจ้าคงจะยังไม่สาแก่ใจ “อ้ายปราบจ๋า! หมวยมาแล้วจ้า มาช่วยเลี้ยงลูก ๆ ของเราแล้วน้า อยู่ไหนเอ่ย” เรียวแขนแกร่งรีบช้อนเอาลูกพี่ลูกน้องทั้งสองของตนเองขึ้นแนบอก ก่อนจะสับเท้าออกวิ่งหนีลูกสาวเจ้าของร้านทองซึ่งอยู่ตรงข้ามกันอย่างที่ชอบทำเป็นประจำทันควัน ใครจะอยู่ให้ประสาทเสียกับมึงล่ะ ‘ลี่หมวย’ เพราะแค่นี้กูก็จะบ้าตายแล้ว “อ้ายปราบ วิ่งทำไม คิก ๆ” “ใช่ พี่ปราบพาวิ่งทำไมเหรอจ๊ะ” “หรือสูอยากมีแม่เป็นมันเพิ่ม” (หรืออยากมีแม่เป็นมันเพิ่ม) “เอา หนูนาเอา ลี่หมวยชอบให้แผ่นสีทอง ๆ มาเยอะ ๆ เล้ย” “หนูณีไม่ติดจ้ะ พี่หมวยใจดีมาก ๆ” เออ ให้มันได้แบบนี้ สูเอา แต่กูบ่เอามันแน่ ๆ ล่ะ (เออ ให้มันได้แบบนี้ พวกมึงเอา แต่กูไม่เอาแน่ ๆ ล่ะ) คึดแล้วกะเศร้าอยู่เด้อสู ตั้งแต่มีฝาแฝดตามติด ชีวิตบักปราบผู้นี้กะแห้งแล้งปานนาร้อยท่งแบบบ่มีน้ำฝนตกใส่ เพราะนอกจากลี่หมวยกะบ่มีไผบ้ามาแล่นนำจีบเขาที่เหมือนพ่อลูกติดแล้ว (คิดแล้วก็เศร้าอยู่นะ ตั้งแต่มีฝาแฝดตามติด ชีวิตไอ้ปราบคนนี้ก็แห้งแล้งราวกับนาร้อยไร่แบบไม่มีน้ำฟ้าน้ำฝนชโลมใจ เพราะนอกจากลี่หมวยก็ไม่มีใครเกิดบ้ามาวิ่งตามจีบเขาที่เหมือนพ่อลูกติดแล้ว) มึงห้ามหวั่นไหวเด็ดขาดปราบ ต่อให้ผู้หญิงหมดหมู่บ้านจะเหลือแค่มันคนเดียวก็ห้ามชายตาแล! ก่อนหญิงสาวร่างผอมบาง ผิวขาวอมชมพู หน้าตาจิ้มลิ้มคล้ายกับตุ๊กตาซึ่งวิ่งตามแผ่นหลังกว้างจะหยุดอยู่กับที่เพื่อพักหอบหายใจยกใหญ่ เมื่อคิดว่ายังไงตัวเองก็วิ่งตามชายหนุ่มที่อุ้มเด็กแฝดสับเท้าหนีไม่ทันอย่างเคย เพราะอดีตคนฮอตปากเสีย ปากหมา ปากขยะมูลฝอย แบบปราบนั้นเคยเป็นถึงแชมป์วิ่งของโรงเรียนมาก่อน ก็ไม่แปลกที่ลี่หมวยจะตามเขาไม่เคยทัน “ตามจีบมาก็ตั้งสามปี ไม่นับรวมแอบชอบแอบปลื้ม อย่าให้ลี่หมวยคนนี้ทนไม่ไหวก็แล้วกัน เพราะสบโอกาสเมื่อไหร่ จะจับรวบหัวรวบหางเป็นผัวแม่งเลย!” รอก่อนเถอะอ้ายปราบ ตำแหน่งซ้อเล็ก น้องรักพี่บัวหอมมันอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมหรอก! TBC. อย่าเผลอแล้วกัน