“ปู่ยา วายีไม่ช่วยกวาดฮับ” เวหาจับกางเกงขายาวสีขาวของคนเป็นปู่แล้วเขย่าเบาๆ พลางชี้ให้ดูวารี
“หนูกวาดอยู่” หูได้ยิน ปากตอบ มือกวาด แต่สายตาไม่ได้อยู่กับสิ่งที่ทำ
“วารี” เสียงเรียกนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นใจเสมอ
“ปู่ยาเยียกหนูไมหยอ” ได้ยินที่ปู่ศิราเรียก แต่ก็ยังไม่ยอมละสายตาจากสิ่งที่กำลังให้ความสนใจ
“ทำไมยังมองแมวอยู่อีกครับ” ศิรามองเจ้าลูกแมวสามสีที่นอนหมอบอยู่บนกิ่งไม้ และกำลังมองหลานสาวอยู่เช่นกัน
“เหมียวมองหนูก่อง มองหนู หนูมอง” เมื่อเจ้าลูกแมวสามสีมองก่อน ก็มองกลับไปอย่างยอมแพ้ไม่ได้ ราวกับว่าใครละสายตาก่อนจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
“ถ้าวารีไม่มอง วารีจะรู้ได้ยังไงว่าแมวมองอยู่” ทิวเขาถามน้องสาว
“หนูยู้ หนูยูกเทพนะปี้ทิว เทพยึดูฝง” สามารถรู้ได้ เพราะตนเป็นเทพฤดูฝน
“จะบอกว่ามีญาณทิพย์งั้นเหรอ”
“หนูวายียางทิพย์” นี่หนูวารีญาณทิพย์
“วารียางแบนน่ะสิ รถยางแบนเพราะวารีตัวหนัก”
“วายีอ้วง”
