“กินอะไรครับน่าอร่อยเชียว” ปลังทักทายอย่างอารมณ์ดีขณะเดินลงบันได มองจากไกลๆ สีหน้าหลานชายบ่งบอกว่าเอร็ดอร่อยกับของกินตรงหน้า
“มะเขือมะเทกฮับ ทิวแบ่งอาปลัง” นิ้วชี้กับนิ้วโป้งหยิบมะเขือเทศราชินียื่นไปให้คนเป็นอา ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าอาปลังไม่กินมะเขือเทศแหมือนปะป๊ากับพี่ทิวา ส่วนตนนั้นเป็นของโปรดเลยก็ว่าได้
“No ครับ” ปลังปฏิเสธทันที ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ไม่เคยชอบมะเขือเทศเลย
“มะเขือมะเทกมีประโยกนะฮับ มีวิกมิงชี บำยุงผิวฉวย มีวิกมิงเอ บำยุงฉายตา ตาใฉปิ๊งๆ เยย กิงมะเขือมะเทกไม่แก่เย็วด้วยนะฮับ” มะเขือเทศมีประโยชน์ มีวิตามินซีบำรุงผิวให้สวย มีวิตามินเอช่วยบำรุงสายตาให้ใสปิ๊งๆ กินมะเขือเทศทำให้ไม่แก่เร็วด้วย
“ความรู้แน่นปึ้กเลย” ปลังวางมือบนหัวของหลานชาย โยกคลอนเบาๆ อย่างเอ็นดูความฉลาด ช่างพูด แม้ทิวาจะไปโรงเรียน แต่ไร่จันทรัชก็มีทิวเขาคอยปั่นป่วนทุกคน อยู่ที่ว่าวันนั้นใครจะเจอความแสบขอ
