“ดีๆๆแบบนี้สิถึงเรียกว่าหลานชายของก๋ง ฮ่าฮ่าฮ่า!”
เสียงหัวเราะดังสนั่นไปทั่วโถงใหญ่
ยังไม่ทันไรเสียงเรียบนุ่มของผู้หญิงก็ดังขึ้นจากทางบันได
“สองคนอารมณ์ดีกันตั้งแต่เช้าเลยนะคะ มีเรื่องดีๆอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะคุณพ่อ ตะซัน”
อารยาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มละมุนในชุดเรียบหรู เธอมองทั้งพ่อและลูกชายคนเล็กที่กำลังหัวเราะกันไม่หยุดด้วยสายตาสงสัย
“มีสิลูก มีแน่ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ก๋งตอบพร้อมหัวเราะเสียงดังเหมือนยังคงอารมณ์ดีไม่หาย
ซันรีบหันไปยกมือไหว้แม่พลางพูดยิ้มๆ
“แม่ครับ เดี๋ยววันนี้ผมจะไปทำงานที่บริษัทกับพี่สายธารนะครับ”
“ได้สิลูก ดีเลยพี่ชายของเราจะได้มีคนช่วยงานบ้าง”
อารยาตอบพลางพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก่อนจะขมวดคิ้วนิดๆ
“เอ๊ะ…ว่าแต่พี่ของเรากลับมาแล้วเหรอ เมื่อคืนแม่ไม่เห็นเขาเลย”
ซันทำหน้าทะเล้นแล้วโน้มตัวมากระซิบเบาๆข้างหูแม่
“กลับมาแล้วครับแม่ แต่ผมว่าเมื่อคืนคงไปนอนกกสาวที่ไหนมาแน่ๆ”
