“ได้ถ้าเสร็จแล้วฉันก็จะขึ้นไปทำงานเหมือนกัน จะได้รีบกินรีบเสร็จ”
เพลงเอ่ยยิ้มบางๆ แต่สายตายังคงเต็มไปด้วยความกังวล
"อืม"
มีนาแค่พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังลิฟต์ช้าๆ แผ่นหลังบางๆ ของเธอดูอ่อนแอจนเพลงอดไม่ได้ที่จะมองตามไปด้วยความเป็นห่วง สายตาของเพลงเต็มไปด้วยความคิดมาก อาการของเพื่อนเหมือนคนแพ้ท้อง แต่เธอรู้ดีว่ามีนายังไม่มีแฟน แล้วอะไรทำให้ร่างกายเพื่อนเป็นแบบนี้กัน
มีนาก้าวเข้ามาภายในห้องน้ำชั้นบนสุดของบริษัท ชั้นเดียวที่เธอทำงานอยู่ตอนนี้ มือเล็กๆกำกล่องตรวจครรภ์แน่นจนรอยขาวปรากฏบนฝ่ามือ
“เอาน่าอาจจะไม่ใช่ก็ได้ใช่มั้ย…”
เธอพึมพำพูดกับตัวเองเสียงเบา แทบจะเป็นเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นเครือ ทั้งหัวใจและมือสั่นไปด้วยความกลัว
เธอค่อยๆแกะกล่องด้วยมือสั่นจนเกือบปล่อยหลุด แท่งตรวจถูกหยิบออกมาจากซองอย่างกล้าๆกลัวๆ ใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก
มีนาหยุดยืนหน้ากระจก แสงไฟส้มละมุนสะท้อ
