7. ไม่อยากเป็นแค่เด็กแล้วสิ

7 "คุณคาเดนบาดเจ็บตรงไหนคะ" แอร์โฮสเตสปรี่เข้าไปถามอย่างเป็นห่วง เกินขอบเขตหน้าที่มาก! แต่คุณคาเดนพยักพเยิดมาที่ฉัน "คุณผู้หญิงบาดเจ็บเหรอคะ เดี๋ยวฉันทำแผลให้ค่ะ" เธอหันมามองฉัน แล้วปรี่เข้ามาหา น้ำเสียงดูเป็นห่วงเป็นใย แต่สีหน้ามันไม่ใช่! มันแตกต่างจากที่พูดกับคุณคาเดนเลยนี่ หรือฉันคิดไปเอง "ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันขยับขาถอยหนี ไม่อยากให้เธอทำให้ แต่ว่าเธอไม่ฟัง นั่งลงตรงหน้าฉัน แล้วเปิดกล่องปฐมพยาบาล "เจ็บหน่อยนะคะ" เธอบอกแล้วลงมือล้างแผลให้ฉันทันที "โอ๊ย!! เจ็บ!!!" ฉันกระตุกขาถอยหนี นี่ไม่เจ็บหน่อยแล้ว เธอทำเป็นหรือเปล่าเนี่ย! "นิดเดียวค่ะ" เธอจับขาฉันไว้แน่น และทำแผลต่อ หน้าที่ดูสะใจนั่นอะไรกัน! แถมยังทำแรงกว่าเมื่อกี้อีก! "โอ๊ย!! เจ็บ!ๆ เดี๋ยวทำเอง" ฉันจับมือหล่อนไว้ มันเจ็บเกินไป หล่อนแกล้งฉันชัดๆ "ใกล้เสร็จแล้วค่ะ" เธอบิดข้อมือออกจากมือฉัน แล้วจะทำต่อ นี่หล่อนโกรธอะไรฉันเนี่ย! ฉันว่าฉันไม่เคยทำอะไรให้หล่อนนะ เพิ่งเคยเจอหน้าครั้งแรกก็เมื่อกี้ "ออกไป" คุณคาเดนพูดเสียงเรียบ "แต่ว่า...." เธอหันไปมองคุณคาเดน "ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ" "ค่ะ" เธอรับคำหน้าเจื่อน แล้วรีบออกไปทันที "มือหนักชะมัดเลย!" ฉันบ่นปากยื่น ก้มมองแผลตัวเอง จากที่ไม่รู้สึกเจ็บ ก็มาเจ็บตอนทำแผล และยิ่งเจ็บเมื่อฉันเห็นแผลตัวเองชัดๆ ฉันไปโดนมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย เป็นแผลยาวเต็มหัวเข่าเลย "ซี๊ดดดด" ฉันซี้ดปากยาว ทั้งที่สำลียังไม่แตะโดนแผล มันกล้าๆ กลัวๆ รู้สึกเหมือนใจจะขาดให้ได้ "รีบทำรีบปิดแผลเดี๋ยวก็ติดเชื้อตาย" "ก็มันเจ็บนี่!" ฉันลืมตัวตะคอกใส่เขา มาแช่งให้ฉันตายได้ไง คนยิ่งเพิ่งฝ่าดงกระสุนมาเมื่อครู่แท้ๆ "จิ๊! เอามานี่" เขาลุกเดินตรงมาหาฉัน แย่งสำลีในมือไป "มะ...ไม่เอา" ฉันปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วลุกขึ้นเดินหนี แต่เพียงลงน้ำหนักเดินก็รู้สึกเจ็บ ฉันเดินขึ้นเครื่องบินมาได้ไงเนี่ย? "นั่งลงถ้าไม่อยากเจ็บตัว" เขาบอกเสียงเรียบ สายตาที่ไม่มีการล้อเล่น "...." ฉันเม้มปากแน่น จำใจนั่งลงบนเตียง ใช่ฟังไม่ผิด มันคือเตียง ในห้องนี้มีเตียงนอนขนาดใหญ่อยู่ด้วย ฉันที่มัวแต่ตกใจกลัวก็เพิ่งสังเกตเห็นนี่แหละ ทั้งที่มันตั้งอยู่กลางห้อง! "คุณคาเดนขา ทำเบาๆ" ฉันอ้อนเขาน้ำตาคลอ "แป๊บเดี๋ยวน่า" เขานั่งยองๆ ลงตรงหน้า และเริ่มทำแผลให้ "อะ!" ฉันสะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกเจ็บ แต่ไม่มากเท่าที่ยัยแอร์นั่นทำ "ตรงนี้เบาๆ มันเจ็บมาก" ฉันชี้บอกตรงที่แผลลึก แค่มองก็บีบหัวใจจะตายแล้ว "อยู่นิ่งๆ" เขาชายตาขึ้นดุ "...." ฉันเม้มปากแน่น เสมองไปทางอื่น ก็แค่บอก ทำไมต้องดุด้วย! "เอ้า เสร็จแล้ว" เขาวางขาฉันลง แล้วเก็บอุปกรณ์ทำแผล ฉันทำปากยื่น ก้มมองแผลที่ถูกปิดด้วยผ้าก๊อซเรียบร้อย "ขอบคุณค่ะ" "ก็แค่นี้ ร้องจะเป็นจะตาย" เขามองค้อนฉัน หยิบกล่องปฐมพยาบาลไปวางบนโต๊ะ "ทำไมพวกเจ้าหนี้ถึงอยากได้ตัวขนมขนาดนี้ล่ะ คุณจ่ายเงินให้พวกเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอ" ฉันถามสิ่งที่สงสัย หรือว่าเขาจะโกงไม่จ่ายเงินพวกนั้น? "พวกเจ้าหนี้งั้นเหรอ" เขาชะงักมือ แล้วหันมามองฉัน "ศัตรูฉันต่างหาก" "ทำไมเขาถึงมายิงขนมล่ะ!" ยิงผิดตัวงั้นเหรอ เพราะเห็นบอดี้การ์ดเขาอยู่กับฉันใช่มั้ย แล้วทำไมต้องถึงขั้นยิงกันด้วย เขาเป็นใครเนี่ย!! "มันแค่จะจับตัวเธอ ไม่ยิงเธอให้ตายหรอก" "...." ฉันนิ่งฟัง ไม่เข้าใจที่เขาพูด "ก็เธอป่าวประกาศว่าเป็นเด็กของฉันไง พวกมันเลยอยากได้ตัวเธอมาต่อรองกับฉัน" "ไม่ได้ป่าวประกาศ ตอนนั้นมีแค่ไม่กี่คนที่ได้ยินนี่" "แค่นั้นก็เพียงพอ" "...." หนีเสือปะจระเข้เหรอ ไม่โดนพวกเจ้าหนี้จับไปขายแล้ว แต่โดนศัตรูของเขาตามจับแทน เหอะๆ "คุณเป็นใคร" ฉันมองสบตาคม ฉันรู้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา ไม่งั้นช่วยฉันไม่ได้หรอก แต่ก็ไม่คิดว่าจะไม่ธรรมดาถึงขั้น โดนตามยิงแบบนี้!!! "ถามตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว หรือเธอกลัว อยากหนีไปมั้ยล่ะ" "...." หนีงั้นเหรอ ฉันสามารถหนีไปได้งั้นเหรอ พรึบ! "รูปนี้ก็ไม่ชัดเท่าไหร่ ไม่มีบอดี้การ์ดฉันพวกมันอาจจะจำหน้าเธอไม่ได้ก็ได้" เขาโยนแท็บเล็ตลงข้างฉัน 'นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ควงสาวออกงาน' รูปฉันกอดแขนคุณคาเดน ตอนที่หนีพวกเจ้าหนี้นั่น! รูปก็ไม่ค่อยชัดหรอก แค่ HD!!!! "แต่ถ้าโดนจับฉันไม่ช่วยนะ" "แล้วจะพูดทำไมเล่า!" ก็รู้นี่ว่าฉันต้องโดนจับแน่ๆ รูปชัดขนาดนั้น ขนาดมีบอดี้การ์ดถึงสี่คน ยังจะเอาตัวไม่รอดเลย โหดกว่าพวกเจ้าหนี้อีก! "ฉันให้คนไปส่งเธอที่บ้านได้นะ" เขาเชยคางฉันขึ้นสบตา "ไม่เอา" ถ้าโดนจับไป แล้วพวกมันรู้ว่าฉันใช้ต่อรองกับเขาไม่ได้ พวกมันยิงฉันตายแน่!! โดนเจ้าหนี้จับไปขายอย่างน้อยยังมีชีวิตรอด แต่ถ้าโดนศัตรูของเขาจับไป ฉันตาย!! ก็ดูพวกมันยิงปืนกันวันนี้สิ "จะอยู่กับฉัน?" "ก็หนูเป็นเด็กของคุณนี่" ในเมื่อหนีไปก็ตาย งั้นวิ่งชนเลยดีมั้ยนะ "หึ!" เขากระตุกยิ้มมุมปาก "หนูอยู่กับคุณแบบนี้ ถ้าโดนจับไปคุณจะช่วยมั้ย" "ขึ้นอยู่กับข้อต่อรองพวกมันล่ะมั้ง" จะอยู่ไม่อยู่ถ้าโดนจับก็ไม่ช่วยสินะ แต่อย่างน้อยอยู่กับเขา ก็มีบอดี้การ์ดคอยป้องกันไม่ให้โดนจับได้ระดับหนึ่ง "ทำไม? ไม่พอใจ" เขาเลิกคิ้วสูง "แต่อย่าลืมนะ เธอเป็นคนป่าวประกาศเอง จะโทษฉันไม่ได้" ใช่เขาไม่ได้ผิดอะไร ฉันเป็นคนวิ่งไปกอดแขนเขา แล้วพูดว่าเป็นเด็กของเขาเอง มันเป็นความซวยของฉันที่ขอความช่วยเหลือจากเขา!!! แต่ในเมื่อหนีก็ไม่ได้แบบนี้แล้ว ก็วิ่งเข้าชนมันเลยแล้วกัน "เด็กมีค่าตั้งยี่สิบล้าน คุณไม่ให้เด็กถูกจับง่ายๆ หรอก" ฉันจับมือโตแกว่งเล่นไปมา พูดเสียงสูงอย่างหยอกล้อ เปลี่ยนบรรยากาศ ป๊อก! "รู้จักพูดนักนะ" เขาดีดหน้าผากฉัน "ใช่มั้ยล่ะ คุณซื้อหนูมาตั้งยี่สิบล้านนี่" "ฉันไม่ปล่อยให้เด็กของฉันถูกจับหรอกน่า" "^^" สถานะเด็ก เขาไม่ปล่อยให้เด็กถูกจับ แล้วสถานะอะไร เวลาถูกจับเขาจะกระโจนเข้าไปช่วยไม่คิดชีวิต ไม่อยากเป็นแค่เด็กของเขาแล้วสิ