8. เริ่มทำความรู้จัก

8 "เราจะไปไหนกันเหรอคะ" ฉันถามคนตัวโตที่เดินกลับไปนั่งที่ตัวเอง "ทำงาน" "ที่ไหนล่ะ" ฉันถามว่าที่ไหน ไม่ได้ถามว่าไปทำอะไร "พูดมากจังเลยนะ" เขาชายตามองฉันเล็กน้อย พลางหยิบแล็ปท็อปมาเปิด "ก็ขนมหวานสงสัยนี่" "ขนมหวาน นั่นชื่อเต็มเหรอ?" เขาชะงักมือ หันมามองฉัน เขาเพิ่งรู้จักชื่อฉันเหรอ? ฉันไม่ได้แนะนำตัวก็จริง แต่ว่าพูดแทนตัวเองด้วยชื่อบ่อยนะ หรือแทนแค่ว่าขนม ไม่เคยแทนชื่อเต็มเหรอ หรือไม่ก็เขาไม่เคยใส่ใจฟังมากกว่าหรือเปล่า แต่จะยังไงก็ช่างเถอะ ตอนนี้เขารู้ชื่อฉันแล้วนี่ "อือ^^" ฉันพยักหน้ารัว "..." เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เพียงยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วกลับไปสนใจแล็ปท็อปตรงหน้าต่อ ฉันกวาดสายตาสำรวจรอบๆ ห้อง ก็เพิ่งรู้นี่แหละว่าเครื่องบินสามารถมีห้องนอนเหมือนบ้านหลังหนึ่งได้ขนาดนี้ คิดว่าจะมีแค่เป็นที่นั่งโดยสารเสียอีก คนรวยนี่เนรมิตได้ทุกอย่างจริงๆ สินะ "คุณคาเดนทำอะไรคะ" ฉันเดินเข้าไปหา "อยู่เงียบๆ ดิ" เขาบอกโดยไม่ละสายตาออกจากหน้าจอ "...." ฉันเม้มปากแน่น เดินกลับมาที่เตียงนอนใหญ่ ทิ้งตัวลงนอนคลุมโปง ก็มันไม่มีอะไรทำนี่ จริงๆ อยากเดินสำรวจห้อง สำรวจมันทั้งลำเลย แต่กลัวโดนโกรธเหมือนเสื้ออีก คลุมโปงไว้ไม่ต้องมองอะไร เป็นการหักห้ามใจดีกว่า ไม่รู้ว่านอนคลุมโปงไปนานแค่ไหน อยู่ ๆ เสียงทุ้มดุก็ดังขึ้น "จะคลุมโปงทำไม หายใจไม่ออกเดี๋ยวก็ตาย" พรึบ! "ไม่ตายหรอก" ฉันดึงผ้านวมออก มองไปยังคนตัวโตที่ยังนั่งทำงานอยู่ที่เดิม "..." เขาชายตามองฉันเพียงเล็กน้อย "ไม่มีอะไรทำอะ เดินสำรวจก็ไม่ได้คุณคาเดนไม่อนุญาต" "ไม่ได้ห้ามนี่" พรึบ! "จริงนะ^^" ฉันรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างดีใจ "จะไปสำรวจอะไรก็ไปสำรวจไป" เขาพูดเหมือนรำคาญ แต่น่าจะรำคาญจริงแหละ แต่ฉันไม่สนหรอก "^^" ฉันลงจากเตียงสวมสลิปเปอร์ แล้วเดินออกจากห้องไป ก็ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่กับเขา ไม่สิสถานการณ์บังคับต่างหาก ในเมื่อหนีไม่ได้ก็ต้องจะวิ่งเข้าชน ตอนนี้ก็เป็นช่วงเก็บเกี่ยวข้อมูล ฉันเดินออกมาสำรวจส่วนต่างๆ บอดี้การ์ดชุดดำหลับกันแทบจะทุกคนเลย แต่ท่าทางหลับของพวกเขามันไม่เหมือนคนปกติยังไงไม่รู้ เหมือนพร้อมรบตลอดเวลาเลย "อ๊ะ" ฉันหยุดเดินชี้หน้าคนที่เดินสวนมา พี่คนที่ดูแลฉันนี่! "ขอบคุณนะคะที่ปกป้องขนม" ฉันยกมือไหว้สวยๆ ถ้าไม่มีพวกพี่ๆ เขาฉันตายไปแล้วแน่ๆ ถึงคุณคาเดนจะบอกว่า พวกมันแค่ต้องการตัวฉันไปต่อรองกับเขาก็เถอะ "มันเป็นหน้าที่ครับ" พี่เขาดูตกใจที่ฉันไหว้ แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น ก็กลับมาทำตัวนิ่งเหมือนเดิม "มีใครได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าคะ" ฉันมัวแต่ตกใจกลัว ไม่ได้สนใจใครเลย "ไม่มะ.... ขอโทษด้วยครับ" กำลังจะตอบว่าไม่มีสินะ แต่เหลือบเห็นแผลที่หัวเข่าฉัน น่าจะรู้แหละว่าเป็นตอนที่ลากฉันไปหลบกระสุนหลังแท่นปูนนั่น ก็มีแค่ช่วยนั่นแหละที่น่าจะได้รับบาดเจ็บ เพราะตอนลากขึ้นรถไม่มีสิ่งกีดขวางใดๆ "ขอโทษอะไรกันคะ เจ็บแค่นี้เอง อีกสิบแผล ก็ยังดีกว่าปืนเป่าหัวเป็นไหนๆ" ฉันพูดจริงนะ นี่มันเล็กน้อยมากๆ ถ้าเทียบกับฉันโดนยิง ไม่ก็ถูกคนพวกนั้นจับตัวไป "หนูชื่อขนมหวานนะ พี่ชื่ออะไรเหรอคะ" ฉันเปลี่ยนเรื่องคุย บรรยากาศตึงเครียดจะได้ผ่อนคลายลง "มาร์คัสครับ" "พี่มาร์คัส" "เรียกมาร์คัสเฉยๆ ดีกว่าครับ" "พี่น่าจะอายุมากกว่าขนมนะ เรียกชื่อเฉยๆ ได้ไง เรียกพี่ถูกแล้ว" "มาร์คัสมานี่" พวกเรายืนคุยกันอยู่ตรงนั้นสักพักใหญ่ได้ เสียงคุณคาเดนก็ดังขึ้น พวกเราหันไปมองอย่างพร้อมเพรียง ก็เห็นร่างโตยืนทำหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วประตูห้องจะปิดลง "ขอตัวครับ" พี่มาร์คัสก้มหัวให้ฉัน แล้วเดินไปหานาย อะไรกันยังไม่ได้ถามเรื่องที่อยากรู้เลย ฉันเลิกมองตามหลังพี่มาร์คัส แล้วเดินสำรวจเครื่องบินต่อ เบาะแต่ละที่กว้างขวางเหมือนชั้นเฟิร์สคลาส บอดี้การ์ดแต่ละคนตัวใหญ่ๆ กันทั้งนั้น แต่นั่งนอนได้สบายๆ เลย วัสดุของตกแต่งก็ดูดี หรูหราไปหมด "แกเห็นยัยนั่นมั้ย ทำตัวเหมือนตัวเองสำคัญ ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าจะอยู่ได้กี่วัน" "ถ้ายัยนั่นไม่มา วันนี้แกคงโดนเรียกไปปรนนิบัติ น่าเสียดายจริงๆ" "ไม่เป็นไร ครั้งหน้าคุณเขาก็เรียกใช้ฉันอีกอยู่ดี" เสียงพูดคุยสองสาวดังออกมาจากโซนด้านหน้า ให้ฉันเดาน่าจะเป็นเหมือนห้องครัวมั้ย ที่พวกแอร์โฮสเตสไว้ใช้เตรียมอาหารต่างๆ แต่จะเป็นห้องอะไรก็ช่างเถอะ บทสนทนาของพวกหล่อนนั้นสำคัญกว่า! 'ยัยนั่น' ที่พวกเธอพูดกัน หมายถึงฉันแน่ๆ บนเครื่องบินลำนี้นอกจากพวกหล่อนสองคนก็มีแค่ฉันที่เป็นผู้หญิง ส่วน 'คุณ 'ก็หมายถึงคุณคาเดน ปรนนิบัติงั้นเหรอ เรียกใช้งั้นเหรอ ฉันเม้มปากแน่น แล้วหันหลังเดินกลับห้องทันที พอฉันเปิดประตูห้องเข้าไป คุณคาเดนกับพี่มาร์คัสก็หันมามองฉันเป็นตาเดียว ฉันมองพวกเขากลับเล็กน้อย แล้วเดินไปนั่งที่ตัวเอง กอดอกครุ่นคิด ถึงว่าหล่อนแกล้งทำแผลฉันแรง เป็นเด็กของเขานี่เอง "ผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับ" พี่มาร์คัสก้มหัวเล็กน้อย แล้วเดินออกจากห้องไป ไม่รู้ว่าก่อนหน้าคุยอะไรกัน "เป็นอะไร" คุณคาเดินมองมาที่ฉัน "หิว" "หิวก็สั่งอาหารสิ นั่งหน้าบึ้งมันจะได้กินมั้ยล่ะ" "ขนมไม่รู้ว่าอะไรอร่อย คุณคาเดนช่วยเลือกได้มั้ยคะ" ฉันเปลี่ยนสีหน้า หยิบเมนูอาหารเข้าไปอ้อน "จะไปรู้ได้ไงว่าชอบอะไร" เขาเหลือบมองเมนูอาหารในมือฉันเล็กน้อย แล้วหันกลับไปสนใจแล็ปท็อปตรงหน้า ไม่ยอมช่วยเลือก "ขนมจะกินเหมือนคุณคาเดนชอบ" "จิ๊! เรื่องมาก!" เขาทำเสียงไม่พอใจ กดสั่งอาหารให้ฉัน โดยไม่ดูเมนู "ขอบคุณค่ะ^^" ฉันยิ้มปริเดินกลับมานั่งที่ตัวเอง เท้าคางมองคนตรงหน้าทำงาน เวลาเขาตั้งใจทำงานแบบนี้ยิ่งดูดีไปใหญ่เลย ก๊อกๆ ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "เข้ามา" "อาหารที่สั่งมาแล้วค่ะ" ยัยแอร์โฮสเตสคนเดิมเปิดประตูเข็นรถเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวาน หล่อนยกอาหารเดินบิดสะโพก ตรงไปหาคุณคาเดน แต่โดนฉันสกัดดาวรุ่ง "ของขนม" ฉันปัดโต๊ะตรงหน้ารอหล่อน "...." หล่อนชะงักสะโพกที่เดินบิด หันมามองฉัน เสียเซลฟ์ล่ะสิ สะใจเป็นบ้าเลยเพราะแบบนี้ไงถึงอยากกินอาหารที่คุณคาเดนชอบ นอกจากหล่อนจะไม่แกล้งใส่อะไรแปลกๆ ลงในอาหารแล้ว หล่นก็จะเป็นคนนำอาหารมาเสิร์ฟ มาบริการฉัน ให้ฉันได้แกล้งหล่อนเล่นนิดหน่อย เอาคืนที่แกล้งทำแผลฉันแรง! "^^ ขอน้ำส้มเพิ่มด้วยนะคะ" ฉันฉีกยิ้มให้หล่อน ด้วยท่าทางกวนๆ จะใช้ให้หนำใจเลย