10. เสียวสันหลัง

10 "ใกล้เวลาแล้ว คุณกลับไปที่บ้านเล็กเถอะค่ะ ฉันต้องไปแล้ว" แม่บ้านบอกเมื่อใกล้เวลาสามทุ่ม ที่นี่มีกฎ ถ้าเกินสามทุ่มห้ามใครเข้าออก นอกจากได้รับอนุญาต แม่บ้านก็ต้องกลับไปที่บ้านพัก บอดี้การ์ดก็จะดูแลบริเวณรอบนอกเท่านั้น "กลับไปก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวถึงเวลาขนมกลับเอง" "ไม่ได้ค่ะ" แม่บ้านปฏิเสธเสียงแข็ง "ทำไมจะไม่ได้ค่ะ ยังไม่ถึงเวลานี่ บ้านก็อยู่แค่นี่เอง" เหลืออีกตั้งครึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลา ทำไมต้องรีบให้เธอกลับไปด้วย "ยังไงก็ไม่ได้ค่ะ ถ้าคุณจะอยู่ ฉันต้องอยู่ด้วย" "กลัวฉันขโมยของงั้นเหรอ" ขนมหวานเริ่มใช้น้ำเสียงไม่พอใจ ที่ผ่านมาเธอคุยกับแม่บ้านดีตลอด ไม่ได้จิกหัวใช้ เธอให้เกียรติทุกคน แต่ในเมื่อทุกคนไม่ชอบ งั้นเธอก็ไม่ต้องให้เกียรติใครแล้ว "..." แม่บ้านถอนหายใจแล้วทำหน้าเบื่อหน่าย ไม่ได้โต้ตอบกลับเป็นคำพูด "..." ขนมหวานก็ถอนหายใจระงับอารมณ์ตัวเองเช่นกัน เธอไม่อยากมีเรื่องตอนนี้ รออีกไม่เกินสิบนาที รถคันหรูก็วิ่งเข้ามาจอดหน้าบ้าน ขนมหวานรีบเดินออกไปทันที "คุณคาเดน^^" เธอเห็นร่างโตเดินลงรถก็ยิ้มกว้าง คิดว่าวันนี้จะไม่ได้เจอเขาแล้ว แต่ว่าไม่กี่วิต่อมารอยยิ้มบนหน้าหวานก็เลือนหายไป "ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญไว้ค่อยคุยกัน" คาเดนบอกกับร่างบางที่ออกมายืนรอ แล้วเดินผ่านเข้าบ้านไป "หึ!" แม่บ้านที่ยืนอยู่ข้างหลัง ยิ้มเยาะสะใจ ขนมหวานเม้มปากแน่น พยายามไม่สนใจหล่อน แล้วเดินไปหาบอดี้การ์ดชุดดำที่กำลังยืนสั่งงานลูกน้อง เธอยืนรอจนเขาสั่งลูกน้องเสร็จถึงเข้าไปเรียกใกล้ๆ "พี่มาร์คัสคะ" "ครับ?" มาร์คัสหันไปมองตามเสียงเรียก ก็เห็นร่างบางยืนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ "ขนมหวานขอยืมมือถือติดต่อหาเพื่อนได้มั้ยคะ" "อ๋อ ได้ครับ" มาร์คัสรีบล้วงโทรศัพท์มือถือยื่นให้เธอ เพราะนายไม่เคยสั่งห้ามเด็กในการดูแลติดต่อหาใคร เขาให้อิสระเด็กของเขาทุกคน "ขอบคุณมากค่ะ^^" ขนมหวานยิ้มแก้มปริทันที รีบรับโทรศัพท์มือถือมาติดต่อหาเพื่อน โชคดีที่เธอจำพวกรหัสผ่านของตัวเองได้หมดเลยไม่มีปัญหา "ทำไรวะ ไม่กลับสักที" ชายร่างโตใบหน้าหล่อเหลาในชุดสูทสีดำ ที่เข้าไปรับคำสั่งจากนายในบ้าน ออกมาเห็นมาร์คัสยืนอยู่ ก็ปรี่เข้าไปหาทันที "..." มาร์คัสพยักพเยิดหน้าไปที่ขนมหวานที่จิ้มๆ กดๆ โทรศัพท์เขาไม่หยุด "เด็กใหม่นาย?" ถามพลางมองหญิงสาวหัวจรดเท้า เด็กที่มายืนรอนายเมื่อครู่นี่น่า "บนเรือไง" มาร์คัสบอกลอดไรฟัน "อ๋อ" ถึงเขาเป็นมือขวาของคาเดน แต่เมื่ออาทิตย์ก่อน เขาไม่ได้ติดตามนายไปทำงานบนเรือ จึงไม่เคยเห็นหน้าเด็กใหม่ของนาย แต่เขารู้เรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างดี ขนมหวานใช้เวลาเกือบยี่สิบนาทีได้ ในการคุยกับเพื่อน จริงๆ เธอคิดว่าจะทิ้งข้อความไว้ แต่เพื่อนดันเปิดอ่านและตอบกลับมาทันทีเลยใช้เวลานาน "เสร็จละ...อะ!" ขนมหวานผงะตกใจเมื่อเงยหน้าขึ้นจะคืนโทรศัพท์ให้มาร์คัส แต่มีผู้ชายชุดดำยืนจ้องหน้าเธออยู่ "นี่ไอ้ไมค์มือขวาของนาย" มาร์คัสรีบแนะนำเพื่อน กลัวขนมจะกลัว ถึงไมค์จะหล่อมาก แต่สายตาและท่าทางของไมค์ชอบทำให้ผู้คนกลัว "สวัสดีค่ะ ขนมหวานค่ะ" เธอแนะนำตัวกับเขา แล้วยื่นโทรศัพท์คืนให้มาร์คัส "ขอบคุณมากนะคะ ขนมไปก่อนนะ ไปนะคะพี่ไมค์^^ " เธอบอกสองหนุ่มอย่างรีบร้อน แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินกลับบ้านไป เพราะกลัวจะเกินเวลาสามทุ่ม "กลัวกูเหรอวะ" ไมค์ถามเพื่อน เขายังไม่ได้พูดอะไร เธอก็ตัดจบแล้วไปเลย "สงสัย" มาร์คัสมองตามอย่างไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมเธอถึงต้องรีบขนาดนั้น "ไปกลับกันเถอะ พรุ่งนี้มีอะไรให้ทำอีกเยอะ" ไมค์กอดคอเพื่อน เดินกลับบ้านที่อยู่ข้างๆ คฤหาสน์หลังโต ขนมหวานกลับมาบ้านก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมบอกเรื่องสำคัญกับเพื่อน มัวแต่ดีใจที่ติดต่อเพื่อนได้ พรุ่งนี้เธอคงต้องไปขอยืมโทรศัพท์มาร์คัสอีก แต่ว่าเธอจะได้เจอมาร์คัสอีกมั้ยนะ ถ้ากลับหลังสามทุ่มก็อดเจอ เช้าวันต่อมาขนมหวานเดินมาทานข้าวที่บ้านใหญ่ตามปกติ แต่วันนี้เธอกลับเจอชายร่างโตสามคนเดินออกจากห้องอาหารพอดี ขนมหวานดีใจมาก เธอรีบเดินตรงเข้าไปหามาร์คัสที่อยู่ด้านหลังสุด คาเดนที่ถูกเดินผ่าน ถึงกับมองตามหลัง "พี่มาคัส^^" ขนมหวานเรียกอย่างดีใจ "ครับ" "วันนี้ขอยืมอีกได้มั้ยคะ" "เอ่อ...ได้ครับ" มาคัสตอบ พลางรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ "เดี๋ยวขนมรอที่เดิมนะคะ^^" "ครับ" จบบทสนทนามาร์คัสก็รีบตามนายออกไป ตกเย็นหลังจากทานข้าวเสร็จ ขนมหวานก็ออกมารอหน้าบ้าน วันนี้รอไม่ดึก รถคันหรูก็วิ่งเข้ามาจอด ขนมหวานยืนยิ้มดีใจ แต่ก็ไม่ได้เข้าไปหาทันที รอให้มาร์คัสทำงานเสร็จก่อน โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าบรรยากาศมันตึงเครียดกว่าปกติ "นายเรียกครับ" ไมค์เดินมาหาขนมหวานหลังจากที่คาเดนเดินเข้าบ้านไป "เรียกทำไมคะ" เธอถามไมค์ใบหน้าเศร้า อยู่มาเป็นอาทิตย์ไม่เคยเรียกพบเธอ มาเรียกทำไมวันนี้ "รีบไปเถอะครับ" เขาเลี่ยงตอบ จะบอกว่าไม่รู้ก็ไม่ได้เพราะเขารู้เต็มอกว่าทำไมหญิงสาวถึงถูกนายเรียก "ขอไปบอกพี่มาร์คัสก่อนได้มั้ยคะ" เธอกลัวว่าเขาจะรอ "มันรู้แล้วครับ รีบไปกันเถอะนายรออยู่" ไมค์บอกแล้วรีบเดินนำไป ถ้าปล่อยให้เธอไปหามาร์คัส เพื่อนเขาอาจจะไม่ได้โดนแค่หมายหัว "...." ขนมหวานถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินตามเข้าไป ขนมหวานกวาดสายตามองสำรวจตลอดทาง เธอเพิ่งเคยขึ้นมาชั้นสองครั้งแรก ดูหรูหราไม่ต่างจากชั้นแรก เพียงแค่มีห้องเยอะกว่าเท่านั้น แต่วิวที่มองออกไปนอกหน้าต่างนั่น มันช่างแตกต่าง บนนี้มองเห็นทุกอย่างเลย "เชิญครับ" ไมค์หยุดเดินหน้าห้องหนึ่ง แล้วเปิดประตูให้หญิงสาว เธอเม้มปากแน่นยืนทำใจครู่หนึ่ง ถึงก้าวเดินเข้าไป "มีอะไรคะ" เธอเดินเข้าไปหาคนตัวโตที่กำลังนั่งดื่มเหล้า "ฉันเรียกเด็กของฉันมาพบไม่ได้?" เขาละสายตาจากแก้วในมือ ขึ้นมองลูกนกปีกกล้าขาแข็งตรงหน้า เอือก! ขนมหวานลอบกลืนน้ำลาย ถอยหลังหนึ่งก้าว เมื่อเจอสายตาอันน่ากลัว