9. โดดเดี่ยว

9 ในที่สุดการเดินทางที่ยาวนานก็สิ้นสุดลง ขนมหวานกินตลอดการเดินทาง กดปุ่มเรียกแอร์ไม่หยุด ส่วนคาเดนนั่งทำงานไม่พัก เขามีงานเยอะไม่ได้ว่างเหมือนคนตัวเล็กที่เอาแต่แกล้งแอร์โฮสเตส "หิมะ!!!" ทันทีเครื่องลงจอดร่างบางก็ตื่นตาตื่นใจกับปุยสีขาวที่ตกลงมาจากฟากฟ้า และกองสีขาวรอบๆ "หิมะใช่มั้ยคะ" เธอชี้ไปนอกหน้าต่าง ถามคนตัวโตที่นั่งมองเธออยู่ ท่าทางดีอกดีใจเพียงได้เห็นหิมะนี่มันอะไรกัน "ใช่มั้ยคะคุณคาเดน" เธอหันไปถามเขาเมื่อร่างโตที่ไม่ยอมตอบ เธออยากได้ยินจากปากเขาให้แน่ใจ กลัวเข้าใจผิดจะอายเอาได้ "อือ" เขาตอบในลำคอ มองปฏิกิริยาคนตัวเล็กตรงหน้า "^^" เธอยิ้มตาปิด นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง จนเครื่องจอดสนิท แต่พอลงจากเครื่องเธอกลับรีบวิ่งขึ้นรถทันที โดยไม่สนหิมะที่กำลังตก ทำให้คนตัวโตที่เดินตามหลังมาเกิดความสงสัย "กลัวหิมะ?" เขาถามร่างบางเมื่อขึ้นรถ "กลัวโดนยิงต่างหาก" เธอบอกพลางมองออกไปนอกรถ ดูหิมะกำลังตก เธอก็อยากสัมผัสนะ แต่กลัวโดนยิงมากกว่า "กลัวตายจริงๆ นะ" คาเดนถึงกับส่ายหัว ก็เห็นเธอตื่นเต้นกับหิมะขนาดนั้น คิดว่าจะวิ่งลงไปเล่นหิมะซะอีก ที่ไหนได้กลับวิ่งขึ้นรถไม่สนใจอะไร "หรือคุณคาเดนไม่กลัวตาย" เธอหันกลับมาถามคนตัวโต มั่นใจว่าใครก็กลัวตายกันทั้งนั้น แต่มันไม่ใช่สำหรับเขา "ออกรถ" คาเดนบอกเสียงเรียบ พร้อมกับสายตาที่ว่างเปล่า "...." ขนมหวานทำปากยื่น แล้วหันออกไปสนใจหิมะข้างทางต่อ ยิ่งรถเคลื่อนออกจากสนามบิน เธอยิ่งรู้สึกเหมือนเข้าไปอยู่ในโลกเทพนิยาย ทุกอย่างที่ปกคลุมด้วยหิมะนี่อะไรกัน ทำไมมันถึงได้สวยงามขนาดนี้ เหมือนคนละโลกกับที่เธอจากมา... ใช่! แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนเนี่ย "ที่นี่ที่ไหนคะ" "บนรถ" "..." ร่างบางหันไปถามคนตัวโตที่นั่งทำหน้านิ่ง แต่คำตอบที่ได้มานั้น ทำเอาเธอนิ่งไปเลย เธอรู้ว่าตอนนี้อยู่บนรถแต่ที่นี่มันที่ไหนต่างหากเล่า เธอถอนหายใจเล็กน้อย แล้วหันออกไปมองนอกรถ หาคำตอบเองน่าจะง่ายกว่า และทันใดนั้น เธอก็มองไปเห็นหอสูง นั่นมัน!!! หอไอเฟลนี่!! ถึงเธอจะไม่เคยมา แต่ก็เห็นในทีวีในมือถือบ่อย งั้นแสดงว่าตอนนี้เธออยู่.. "ฝรั่งเศส!" ร่างบางโพล่งออกมาด้วยความตกใจ นี่เธอบินลัดฟ้ามาไกลขนาดนี้เลยเหรอ "ก็ฉลาดนี่" "อัจฉริยะไง^^" "หึ!" เขาส่ายหัวเล็กน้อยให้กับเด็กอัจฉริยะ แต่เธอก็ฉลาดนิดหน่อยจริงนะ ที่หนีพวกเจ้าหนี้นั่นมาขอความช่วยเหลือจากเขาได้ ไม่งั้นตอนนี้คงโดนพวกที่ประมูลได้ ขายต่อเป็นทอดๆ ผ่านมือเป็นสิบๆ คนแน่ แต่ก็นั่นแหละ มันก็ต้องแลกกับที่เธอโดนหมายหัว ถูกตามจับตัว มาต่อรองกับเขา ช่างเป็นเด็กอัจฉริยะที่โชคร้ายจริงๆ เดินทางไม่นานนักรถก็เลี้ยวเข้าจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ ขนมหวานอ้าปากค้าง นี่มัน คฤหาสน์ ชัดๆ เขาทำธุรกิจอะไรเนี่ย ทำไมถึงได้รวยขนาดนี้ แต่เธอก็พอจะรู้ตัวตั้งแต่เขามีเครื่องบินส่วนตัวแล้ว แต่เธอก็ยังทึ่งไม่หาย ยิ่งเดินเข้าไปในบ้าน ยิ่งตื่นตาตื่นใจกับความโอ่โถง หรือว่าเธอเข้าใจผิดนี่ไม่ใช่บ้านแต่เป็นโรงแรม! "อยู่ที่นี่ ขนมมีหน้าที่ทำอะไรบ้างคะ" เธอถามคนตัวโต พลางกวาดสายตามองรอบๆ ไม่หยุด "ไม่รู้หน้าที่ตัวเอง?" ขายาวหยุดชะงัก หันไปมองร่างบาง ".... ทำให้คุณพะ..." ขนมหวานกัดปากแน่นก่อนจะตอบ แต่ยังตอบไม่จบประโยค ผู้ชายชุดดำที่เดินเข้ามาในบ้านก็พูดแทรกขึ้น "นายครับ" "อือ" เขาหันไปมองลูกน้อง แล้วเดินออกจากบ้านไป ไม่ได้สนใจไยดี คนตัวเล็กที่พามาสักนิด "เชิญทางนี้ค่ะ" ก่อนที่เธอจะวิ่งตามออกไป แม่บ้านก็เดินเข้ามาหา ผายมือให้เธอเดินตามไปยังบ้านหลังเล็กในสวนหลังบ้าน ขนมหวานมองบ้านชั้นเดียวตรงหน้า รู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่บ้านไม่ได้หลังเล็กอะไรเลย ร่างบางเดินเข้าไปสำรวจห้องต่างๆ ในบ้าน ถึงจะมีแค่ห้องนอนเดียว แต่ว่ามีห้องแต่งตัว ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น สิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่าง ดีกว่าบ้านเธอเป็นไหนๆ แต่ทำไมเธอถึงเศร้าใจจังล่ะ เพราะไม่ได้อยู่บ้านหลังใหญ่นั่นงั้นเหรอ หรือเพราะความไม่สนใจไยดีของคนตัวโต หลังจากสำรวจบ้านเสร็จเธอก็มานั่งเล่นริมหน้าต่าง ดูหิมะตก ยิ่งฉากหลังเป็นคฤหาสน์หลังโต มันยิ่งดูสวยงาม เหมือนอยู่ในเทพนิยาย แต่ก็ดูเศร้าจับใจ หลายวันต่อมา นับตั้งแต่วันนั่นเธอก็ไม่ได้เจอคาเดนอีกเลย เธอยังคงอาศัยอยู่บ้านหลังเล็กหลังคฤหาสน์ ทุกเช้าแม่บ้านคนเดิมจะมาเรียกเธอไปทานข้าว ซึ่งในห้องอาหารนั้นไม่มีใคร เธอนั่งทานข้าวคนเดียวทั้งเช้า กลางวัน เย็น มาตลอด เธอรู้สึกเหงาจับใจ รู้สึกว่าบ้านหลังใหญ่นี่ มันช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน ยิ่งกำแพงสูงนั่น มันทำให้เธอรู้สึกขาดอิสระอย่างบอกไม่ถูก แต่ได้อิสระแล้วยังไงล่ะถ้าเธอต้องถูกตามล่า แม่เลี้ยงจะเป็นไงบ้างนะ ถึงแม่เลี้ยงจะขายเธอแต่ก่อนที่พ่อจะเสีย แม่เลี้ยงก็เลี้ยงเธอมาอย่างดี ไม่ได้ตบตีเธอแต่อย่างใด แต่ช่างเถอะเธอไม่อยากคิดเรื่องนั้นแล้ว ตอนนี้เพื่อนๆ คงกระวนกระวายใจที่ติดต่อเธอไม่ได้แน่ๆ ใกล้จะเปิดเทอมแล้วด้วยสิ เธอคงต้องหาทางติดต่อกลับไปแล้ว "วันนี้คุณคาเดนกลับบ้านมั้ยคะ" ขนมหวานถามแม่บ้านที่มีหน้าที่ดูแลเธอ "ไม่ทราบค่ะ" แม่บ้านตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนอย่างเคย คนที่นี่ดูเหมือนจะไม่ชอบเธอ ถามคำตอบคำ เวลาเดินผ่านก็ทำเหมือนมองไม่เห็น เหมือนเธอไร้ตัวตน มันตอกย้ำเป็นอย่างดีว่าเธออยู่ที่นี่ในสถานะอะไร หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จร่างบางก็ออกมานั่งที่ห้องโถง วันนี้เธอต้องเจอคาเดนให้ได้ เธออยากขอยืมโทรศัพท์เขาติดต่อหาเพื่อนๆ ทุกคนจะได้ไม่เป็นห่วงเธอ ส่วนเรื่องเรียนคงต้องฝากเพื่อนจัดการธุระให้ เพราะไม่รู้ว่าเธอจะมีโอกาสได้กลับไปเรียนอีกมั้ย จะต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้จนแก่ตาย หรือจะโดนยิงตายวันไหนก็ไม่รู้ "เฮ้อ..." ร่างบางถอนหายใจ รู้สึกชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ไม่สิอยู่ในกำมือของคาเดนต่างหาก เขาบีบเธอก็ตาย เขาคลายเธอก็รอด