“ถ้ามีคนช่วยจ่ายหนี้ให้ทั้งหมดล่ะ” เสียงของเขาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ “เธอจะยอมรับความช่วยเหลือนั้นมั้ย”
ปาณชีวาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก
“อาหมอ…หมายความว่ายังไงคะ ใครกันที่จะช่วยป่านได้”
เขามองเธออย่างตรงไปตรงมา คราวนี้ไม่มีการหลบ ไม่มีเกราะกำบังของคำพูดเย็นชาแบบคนวางตัวเหนือใคร เขาเป็นเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังเสนออะไรบางอย่างให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทั้งที่รู้ดีว่ามันอาจจะพาเขาไปไกลกว่าที่เขาตั้งใจจะอยู่
“หมายความว่าถ้าเธอต้องการ…”
เขาพูดช้าๆ แต่ละคำหนักแน่น
“อาจะเป็นคนช่วยเคลียร์หนี้ให้ป่านเอง”
ปาณชีวารู้สึกเหมือนโลกหมุนช้าลง เสียงรอบตัวหายไปหมด มีเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นโครมคราม และเสียงทุ้มต่ำของเขาที่ค่อยๆ ล้อมทุกสติของเธอเอาไว้
“คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกเส้นทางของตัวเองได้” เขาพูดต่อเหมือนกำลังอธิบายเหตุผลให้ตั
