ตอนที่ 13 ไม่เหมาะสม

เขารีบยกมือไหว้ด้วยท่าทีเกรงใจเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าควรให้ความเคารพ “สวัสดีครับอาหมอ ผมขอโทษที่เสียมารยาท ผมไม่ทันมองว่าอาอยู่ตรงนี้ด้วย” “อืม ไม่เป็นไร จากนี้คนไข้จะต้องนอนที่นี่อีกสักสองสามคืน ถ้าอาการดีขึ้นค่อยให้กลับบ้าน ส่วนเรื่องการเฝ้าไข้…คืนนี้ให้แก้วนอนอยู่ด้วยคนเดียวก็พอ” กฤตภัทรพยักหน้ารับไหว้เล็กน้อย “ให้ผมอยู่ด้วยนะครับอา พวกเราเคยไปเข้าค่ายอาสาด้วยกัน อีกอย่างเราก็สนิทกันมาก ผมจะได้ช่วยแก้วดูแลป่านด้วย เผื่อแก้วง่วงผมก็นั่งเฝ้าป่านต่อ” คำพูดนั้นเหมือนจะเป็นเพียงการแสดงน้ำใจ แต่ในหูของกฤตภัทรกลับฟังดูเหมือนการขอ ‘มีส่วนร่วม’ ในพื้นที่ที่เขาเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์อยู่ คนไข้รายนี้ถูกส่งขึ้นมานอนห้องวีไอพี ไม่ใช่เพราะฐานะหรือบัตรประกันชั้นดี หากเป็นเพราะเธอมีสถานะพิเศษเป็นเพื่อนสนิทหลานสาวเจ้าของโรงพยาบาล ซึ่งในมุมมองของเขา นั่นก็คือความรับผิดชอบส่วนหนึ่งของตัวเองด้วย “ไม่จำเป็น” เสียงของกฤตภัทรราบเรียบ แต่ชัดเจนจนไม่มีใครตีความผิดได้ เขาเหลือบตามองเด่นคุณเพียงครู่หนึ่ง ก่อนอธิบายต่อด้วยเหตุผล “คืนนี้ให้แก้วอยู่กับป่าน ส่วนนายกลับไปพักผ่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยมาเยี่ยมใหม่ โรงพยาบาลไม่ใช่ที่ให้ใครก็ได้อยู่ค้างโดยไม่มีความจำเป็น โดยเฉพาะผู้ชายที่จะอยู่เฝ้าคนไข้ผู้หญิงสองต่อสองตอนกลางคืน มัน…ไม่เหมาะสม” คำว่า ‘ไม่เหมาะสม’ ถูกเน้นหนักเพียงนิด แต่ก็เพียงพอให้เด่นคุณชะงัก เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย รู้ดีว่าต่อให้เขาอยากอยู่แค่ไหนก็ไม่มีสิทธิ์เถียงในพื้นที่ของอีกฝ่าย เกสรามองไปที่อาของตัวเอง แล้วหันมามองเด่นคุณ เธอเข้าใจทั้งสองฝ่ายดี เข้าใจว่าทำไมอาถึงเข้มงวดเรื่องความเหมาะสม และก็เข้าใจว่าทำไมเด่นคุณถึงอยากอยู่ใกล้ปาณชีวาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ จึงได้แต่ถอนหายใจในใจเงียบๆ “งั้น…ผมกลับก่อนก็ได้” เสียงของเขาอ่อนลงอย่างจำยอม ดวงตายังไม่ละไปจากใบหน้าของคนบนเตียง “แก้ว ถ้าป่านตื่นแล้วฝากบอกด้วยนะ ว่าเด่นมาเยี่ยมแล้วแต่อาหมอเค้าไล่ให้กลับ ป่านจะได้ไม่น้อยใจแล้วคิดว่าเด่นไม่สนใจเค้า” เกสราแอบหัวเราะในลำคออ่อนๆ เพื่อคลายบรรยากาศตึงเครียด “ได้ เดี๋ยวแก้วบอกให้ว่าเด่นมาแล้ว แต่โดนคุณหมอที่นี่หวงคนไข้เลยไล่กลับไปก่อน” คำพูดของหลานสาว ทำให้มือที่กอดอกกระชับขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ได้หันไปมองหลานสาว แต่กลับรู้สึกว่าประโยคเล่นๆ นั่นสะท้อนอะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับเท่าไรนัก เด่นคุณหัวเราะแห้งๆ แล้วหันไปยกมือไหว้กฤตภัทรอีกครั้ง “งั้นผมกลับก่อนนะครับอาหมอ ขอบคุณมากที่ช่วยป่านไว้” “เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว” เขาตอบสั้นๆ อีกครั้ง ไม่ได้บอกให้มาเยี่ยมใหม่ หรือห้ามไม่ให้มาอีก แค่เว้นช่องว่างไว้ให้ตีความตามเหตุผลของแต่ละคน เด่นคุณหันไปมองปาณชีวาอีกครู่หนึ่งก่อนตัดใจก้าวออกไปจากห้อง ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานสม่ำเสมอและเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่เดินแผ่วเบา กฤตภัทรคลายมือที่กอดอกลงข้างลำตัว ก่อนหันไปมองปาณชีวาบนเตียงเป็นครั้งสุดท้ายในคืนนี้เพราะเขาเองก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องอยู่ต่อเช่นกัน ใบหน้าของเธอยังคงซีดเซียว แต่เหงื่อบนหน้าผากลดน้อยลงแล้ว แก้มเริ่มมีสีเลือดจางๆ กลับมานิดหน่อย ลมหายใจยังครืดคราดอยู่บ้างแต่ไม่หนักเหมือนช่วงแรกที่เขาเจอ สายตาของเขากวาดผ่านจากใบหน้า ลงไปยังปลายนิ้วที่เกาะผ้าห่มแน่นอย่างไม่รู้ตัว เหมือนเด็กที่กลัวจะหลุดออกจากที่ปลอดภัย ถ้าไม่จับอะไรไว้สักอย่าง “คืนนี้แก้วอยู่เฝ้าเพื่อนให้ดี” เขาหันไปบอกเกสรา “ถ้ามีอะไรผิดปกติ กดออดเรียกพยาบาลได้ตลอด ย้ำว่าถ้าไข้ขึ้นอีก หรือไอถี่จนหายใจไม่ทัน ไม่ต้องรอให้หนัก โทรเข้ามือถืออาตรงๆ เลย เข้าใจมั้ย” “เข้าใจแล้วค่ะอา แก้วจะดูแลป่านให้ดี ถ้ามีอะไรจะรีบเรียกพยาบาลมาช่วยเลยค่ะ” เกสราพยักหน้าหงึกๆ “อืม” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางประตู ทว่าก่อนที่มือจะเอื้อมไปจับลูกบิด เขาก็หยุดครู่หนึ่งโดยไม่รู้ตัว เหมือนมีบางอย่างดึงให้หันกลับมา แค่หันกลับไปมองเฉยๆ แสงไฟเหนือหัวเตียงส่องให้เห็นภาพเด็กสาวคนเดิมที่กำลังนอนอยู่กลางเตียงสีขาวของโรงพยาบาลหรูเหมือนอยากดูให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยแล้วจริงๆ กฤตภัทรเริ่มรู้สึกว่าตัวเองมองนานเกินไป เขาจึงตัดสินใจหันหลังกลับ เปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องอย่างหนักแน่นเหมือนทุกครั้งที่เขาเดินออกจากห้องผ่าตัด ปล่อยให้ภายในห้องเหลือเพียงเกสราที่คอยเฝ้าเพื่อนรัก และปาณชีวาที่กำลังหลับใหลท่ามกลางแสงไฟสลัว คฤหาสน์รัตนธาราเงียบสงบในยามดึก ราวกับทั้งอาณาบริเวณหลับใหลไปพร้อมๆ กับแสงไฟที่ดับลงทีละดวง เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์คันหรูดับลงหน้าตัวอาคาร ก่อนเจ้าของร่างสูงใหญ่จะก้าวเข้ามาในบ้านหลังงดงามที่ถูกสร้างตามแบบยุโรป ไฟโถงทางเดินเปิดอัตโนมัติเมื่อเขาก้าวเข้ามา ความสว่างนุ่มนวลตัดกับความแข็งแกร่งภายในใจของเขาอย่างประหลาด เขาเดินตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองแทนที่จะเป็นห้องนอน วันของเขาเต็มไปด้วยเคสผ่าตัดและงานบริหารที่ต้องสะสาง แต่สิ่งที่ติดค้างในความคิดเขากลับไม่ใช่งาน ไม่ใช่การผ่าตัดพรุ่งนี้ ไม่ใช่เรื่องประชุมคณะกรรมการฝ่ายการแพทย์ในตอนสาย