ตอนที่ 15 เด็กฝึนงาน

เกสราเดินนำหน้าอย่างกระฉับกระเฉงตามนิสัยของคนที่เติบโตมากับความมั่นใจจากครอบครัวใหญ่ ส่วนเด่นคุณก็เดินตามหลังเธอพร้อมยิ้มให้กำลังใจเพื่อนรักอย่างเต็มที่ทั้งที่บ้านเขาก็มีกิจการใหญ่โตแต่กลับเลือกจะมาฝึกงานที่เดียวกับพวกเธอด้วยเหตุผลเดียวเท่านั้น นั่นคือเขาอยากอยู่ใกล้ๆ คนที่ยังอยู่ในใจไม่เคยจืดจาง... ขณะที่ปาณชีวาเดินอยู่ข้างหลังทั้งสองด้วยอาการประหม่า เธอจับสายกระเป๋าผ้าใบใหญ่แน่นอย่างไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงเหมือนกลัวว่าก้าวแรกในโรงพยาบาลใหญ่โตแห่งนี้จะพาเธอไปพบเขาอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว โถงต้อนรับของโรงพยาบาลรัตนเวชหรูหรากว่าในภาพที่เธอเคยเห็นตอนยังเป็นผู้ป่วยอาจเพราะตอนนั้นสิ่งเดียวที่เธอมองเห็นก็คืออ้อมอกของเขา ห้องโถงสูงโปร่ง พื้นหินอ่อนสีงาช้างสะท้อนแสงธรรมชาติอย่างนุ่มนวล คนไข้ พนักงาน และพยาบาลต่างเดินขวักไขว่ในจังหวะที่เป็นระเบียบแบบโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ บรรยากาศที่ดูสงบเรียบร้อยนี้กลับยิ่งทำให้ปาณชีวารู้สึกว่าเธอเองช่างแตกต่างจากที่นี่เสียเหลือเกิน เหมือนคนที่หลุดเข้ามาในโลกที่เธอไม่คุ้นเคย เกสราหยุดที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์แล้วหันมายิ้ม “พร้อมยังพวกแก วันนี้เราสามคนจะได้ซ้อมใช้ชีวิตในวัยทำงานด้วยกันแล้วนะ” ปาณชีวาฝืนยิ้ม แม้ในอกจะหนักอึ้งด้วยความตื่นเต้น “ป่านพร้อมจ้ะ…แค่รู้สึกเกร็งนิดหน่อย” เด่นคุณยื่นมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ “ไม่ต้องเกร็งหรอก ถ้ามีอะไรเด่นอยู่ตรงนี้เสมอ” คำพูดนั้นอุ่น แต่มันไม่อาจทำให้ความสั่นไหวในใจเธอบรรเทาได้เลย เพราะสาเหตุของความตื่นเต้น…ไม่ใช่การฝึกงาน แต่คือผู้ชายคนที่เธอจะได้พบอีกครั้งต่างหาก ไม่นาน อนุพงศ์ เลขานุการหนุ่มของกฤตภัทรก็เดินเข้ามารับพวกเธอด้วยสีหน้าสุภาพอ่อนน้อมอย่างคนที่ผ่านการทำงานกับผู้บริหารมานาน “สวัสดีครับน้องแก้ว” “สวัสดีค่ะพี่พงศ์ นี่ป่านกับเด่นเพื่อนรักของแก้วค่ะ” “ทุกคนนี่พี่พงศ์เลขาฯ ของอากฤตน่ะ” “สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับพี่พงศ์” ปาณชีวาและเด่นคุณรีบยกมือไหว้อนุพงศ์แทบจะพร้อมกัน “สวัสดีครับทุกคน เดี๋ยวตามพี่ไปด้วยกันนะครับ พี่จะพาไปรายงานตัวก่อน” “ขอบคุณค่ะพี่พงศ์ นี่เอกสารขอฝึกงานของพวกเราค่ะ” เกสรายิ้มหวานให้คนสนิทของคุณอาพร้อมกับยื่นเอกสารของตนเองและของเพื่อนให้กับเขา หลังจากเช็กเอกสารฝึกงานเสร็จ อนุพงศ์ก็เริ่มเดินนำทั้งสามไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นบริหารด้านบน แต่ขณะที่อยู่ในลิฟต์เขาก็หันมาคุยด้วยเหมือนเพิ่งนึกอะไรบางอย่างได้ “อ้อ จริงสิ เกือบลืมไปเลย ก่อนอื่นพี่ขอแจ้งเรื่องแผนกที่น้องๆ ต้องไปฝึกงานนะครับ ท่านรองฯ แจ้งมาว่าจะให้แยกกันฝึกเพื่อความเหมาะสม” ปาณชีวาเผลอหยุดหายใจ ท่านรองฯ… หมายถึงเขาใช่มั้ย? “น้องแก้วและน้องเด่นจะต้องลงไปฝึกที่แผนกต้อนรับด้านล่าง ช่วยงานด้านประชาสัมพันธ์และดูแลเอกสารของผู้ป่วยนัดหมาย ส่วนน้องป่าน…ท่านรองฯ ให้ขึ้นไปช่วยงานพี่โดยตรงที่แผนกเลขานุการครับ” อนุพงศ์พูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ “เอ๊ะ ทำไมล่ะคะพี่พงศ์?” เกสราหันขวับอย่างสงสัย อนุพงศ์ยิ้มเจื่อนๆ เหมือนกำลังทวนคำของผู้เป็นเจ้านาย “ท่านรองฯ บอกว่า…ไม่อยากให้ใครมองว่าหลานใช้เส้นสายครับ ถ้าอยู่กับพี่กันหมดเดี๋ยวจะดูไม่ดี อีกอย่างพี่ก็จะดูแลได้ไม่ทั่วถึงด้วย” เขาหันมามองปาณชีวาอย่างสุภาพ “น้องป่านทำงานกับพี่คนเดียว น่าจะสะดวกกว่าครับ” “แล้วทำไมอาหมอไม่ให้ผมไปทำกับพี่ แล้วให้ป่านกับแก้วอยู่ด้วยกันล่ะครับ ทำไมต้อง...” “เรื่องนั้นคงต้องไปถามท่านรองฯ เองครับ พี่รับคำสั่งมาเท่านั้น” เด่นคุณหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ค้านอะไรต่อเพราะเขาคงไม่กล้าไปถามกฤตภัทรอยู่แล้ว “งั้นก็ได้ค่ะพี่พงศ์ แต่ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกหนูนะคะ เดี๋ยวหนูคอยดูให้จากด้านล่าง” เกสราบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและคิดว่าคุณอาของเธอคงคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว อีกอย่างกฤตภัทรก็ดูไม่ค่อยชอบหน้าเด่นคุณนัก คงไม่แปลกที่จะไม่อยากให้อีกฝ่ายขึ้นไปทำงานใกล้ชิดกัน “ได้เลยครับ” ปาณชีวาพยายามยิ้มตอบ แต่หัวใจกลับเต้นแรงราวกับจะทะลุออกจากอก เธอไม่คิดเลยว่าการฝึกงานวันแรกจะพาเธอมายืนใกล้กับเขาอีกครั้งเร็วขนาดนี้ ใกล้มากจนเกินกว่าที่เธอจะตั้งตัวได้ทัน... พวกเขาเดินไปตามโถงทางเดินชั้นบนซึ่งเงียบและเป็นส่วนตัวกว่าด้านล่าง พนักงานที่เดินผ่านทุกคนต่างยกมือไหว้อนุพงศ์แล้วแอบมองพวกเธออย่างสนใจเพราะคนที่ขึ้นมาชั้นนี้ส่วนใหญ่คือผู้บริหารหรือบุคลากรระดับสูงเท่านั้น เมื่อเดินผ่านประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ของฝ่ายการแพทย์ อนุพงศ์หยุดที่หน้าห้องทำงานของตัวเอง ก่อนชี้ไปที่ประตูอีกบานหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน “เดี๋ยวพี่จะพาน้องๆ ไปรายงานตัวกับท่านรองฯ นะครับ ก่อนเริ่มงาน ถึงแม้น้องแก้วกับน้องเด่นจะไม่ได้ทำที่แผนกนี้ แต่การฝึกงานครั้งนี้ท่านรองฯ รับผิดชอบเป็นคนเซ็นอนุมัติการฝึกงานโดยตรง ยังไงก็ต้องเข้าพบท่านก่อนครับ” ปาณชีวานิ่วหน้าด้วยความกังวล เธอพยายามยืนให้สงบนิ่ง แต่ปลายนิ้วกลับสั่นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้ และในจังหวะที่เธอกำลังจะสูดลมหายใจตั้งสติ ประตูห้องทำงานอีกบานก็ถูกเปิดออกจากด้านใน