เมื่อเท้าของพวกเขาเหยียบพื้นสนามบินเชียงใหม่ กลิ่นฝนแรกของฤดูชื้นเย็นแตะจมูก ทั้งคู่เช่ารถที่สนามบินขับไปยังบ้านไม้ขนาดสองชั้นหลังเล็กกลางสวนลำไยที่ร่มรื่น เงียบสงบ แต่แฝงไปด้วยชีวิตชีวาที่กฤตภัทรไม่เคยสัมผัสมาก่อนในเมืองหลวงที่ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างเรียบเนียนไร้ตำหนิ
บ้านของปาณชีวาตั้งอยู่ท่ามกลางเสียงใบไม้เสียดสี ลมเย็นปะทะใบหน้าจนหนุ่มเมืองกรุงรู้สึกเหมือนถูกเปิดประตูพาเข้าสู่โลกอีกใบ
มารดาของปาณชีวาเปิดประตูบ้านออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอย่างที่สุดเมื่อได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามา
“มาถึงกันแล้วเหรอลูก เดินทางเหนื่อยมั้ยจ๊ะ”
“ไม่เหนื่อยค่ะแม่ พ่อกับแม่คะ นี่อาหมอกฤต เป็นอาของแก้วแล้วก็...เป็นแฟนของหนูด้วยค่ะ อากฤตคะ นี่พ่อกับแม่ของป่านเองค่ะ” ปาณชีวาแนะนำให้พวกเขาได้รู้จักกัน
“สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า ผมกฤตภัทรครับ วันนี้ตั้งใจมาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวกับทั้
