“ป่าน…เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาคุกเข่าลงทันทีเมื่อเห็นเธอนั่งพิงกำแพง ใบหน้าเธอซีดเผือด มือบางยกขึ้นปิดปากไว้ แต่ก็ยังฝืนส่งยิ้มอ่อนๆ ให้เขาราวกับไม่อยากให้เขาตกใจ
“ขอโทษนะคะคุณอา… ป่านคงกินอะไรผิดไป ก็เลยคลื่นไส้มาก” เสียงเธอแผ่วจนเขาฟังแล้วรู้สึกเสียววาบไปทั้งอก
กฤตภัทรไม่พูดอะไร เขาเอื้อมมือไปลูบหลังเธอเบาๆ ให้เธอหายใจสะดวกขึ้น จับไหล่เธอประคองให้ลุกขึ้นอย่างช้าๆ แล้วพาเดินออกจากห้องน้ำไปนั่งที่ขอบเตียง เขานั่งยองลงตรงหน้าเธอ มองสำรวจทุกอาการด้วยสายตาของหมอที่เชี่ยวชาญพอๆ กับความเป็นห่วงที่ทะลักล้นจนกลบเหตุผลทั้งหมด
“เวียนหัวมั้ย”
“นิดหน่อยค่ะ”
“คลื่นไส้มานานหรือยัง”
“ตั้งแต่เมื่อวานค่ะ แต่ป่านคิดว่ามันคง...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เขาก็วางหลังมือทาบหน้าผากเธอ ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ลำคอ ดวงตาคมเข้มปรากฏความกังวลทันควัน
“ตัวไม่ร้อน แต่คลื่นไส้อาเจียนตั้งแต่เมื่อวาน ทำไมไม่ยอมบอกอาเลย” เสียง
