“ช่วงนี้ได้ยินมาว่านายไม่ค่อยกลับบ้าน” ธิติพูดขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ราวกับค่อยๆ คลี่ผังโรคออกทีละแผ่น
“เกิดอะไรขึ้นระหว่างนายกับคุณลุงรึเปล่า” ธิติถามต่อ น้ำเสียงไม่ได้แทรกความอยากรู้อยากเห็นจนเกินไป แต่แฝงความห่วงใยจริงๆ ของเพื่อนร่วมวัยที่เติบโตในครอบครัวแบบเคร่งเหมือนกัน
“ไม่มีอะไรหรอก” เสียงกฤตภัทรยังคงนิ่ง “ก็แค่...ตอนนี้ดูเหมือนพ่อกำลังจะหาคู่ที่ฉันไม่ต้องการให้น่ะ”
“แล้วคู่แบบไหนล่ะที่นายไม่ต้องการ”
คำถามนั้นทำให้เขาเงียบไปอีกครั้ง ธิติยกยิ้มบาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยแต่สายตายังนิ่ง
ภาพของรมิดาแวบขึ้นมาในหัวของกฤตภัทร ใบหน้าสวยเฉี่ยว การแต่งตัวไร้ที่ติ โพรไฟล์สมบูรณ์แบบ เป็นลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลคู่ค้ากับบ้านเขา เพียบพร้อมทุกอย่างจนไม่มีช่องว่างให้ตำหนิ แต่ไม่รู้เพราะอะไร…แม้จะนั่งกินข้าว นั่งคุยกัน เขายังรู้สึกเหมือนกำลังพูดคุยกับ ‘คนแปลกหน้า’ แถมยังไม่มีอะไรที่ ‘น่าสนใจ’ เลยสักน
