เขาพูดติดตลก แต่แววตากลับจริงจังจนปาณชีวาใจสั่น
เขาเห็น?
เขารู้?
ทั้งที่เธอพยายามเก็บซ่อนทุกอย่างไว้สุดชีวิต
“เด่น…คิดมากไปแล้ว คุณอาเค้าไม่ได้...ไม่คิดอะไรกับป่านซะหน่อย
“งั้นมาพิสูจน์กันมั้ย?”
ประโยคสั้นๆ ทำให้เธอชะงัก
“พิสูจน์? พิสูจน์อะไรเหรอ...เด่น เดี๋ยว…!”
แต่เขาไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ เขาแค่เพิ่มความเร็วของรถขึ้นเล็กน้อยและมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่เธอไม่คุ้นเคย
เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ป้ายโรงแรมขนาดกลางก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องแต่เด่นคุณยังคงสีหน้าเรียบเฉยขณะเลี้ยวรถเข้าไปในลานจอด
จนกระทั่งเขาขับเข้าที่จอดแล้วดับเครื่อง เขาจึงพูดประโยคที่ทำให้เธอหายใจไม่ออกไปชั่วขณะ
“ถ้าอากฤตไม่ได้คิดอะไรกับป่านจริงๆ เค้าจะไม่มีวันตามเรามาหรอก ป่านลองดูเองละกันว่าเค้าจะตอบยังไง”
และเธอก็เพิ่งได้รู้คำตอบ...แบบไม่ทันตั้งตัว
เสียงหมัดของกฤตภัทรยังดังก้องในหัวปาณชีวาไม่หา
