“ทีนี้...ก็อย่าแกล้งลืมอีกว่าเธอเป็นของใคร”
บอกแค่นั้นเขาก็ก้าวลงจากรถ เธอจึงต้องรีบก้าวลงตามไป
มือใหญ่จับข้อมือเธอพาเดินเข้าไปในล็อบบี้อย่างไม่สนใจว่าจะมีใครมอง และก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง เธอก็เห็นรอยยิ้มบางๆ ที่เขาไม่เคยให้ใครเห็นมาก่อน
รอยยิ้มแบบคนที่กำลังพอใจอะไรสักอย่าง...
ทันทีที่ลิฟต์ตัวใหญ่พาพวกเขาขึ้นสู่ชั้นบนสุดของคอนโดหรูและประตูห้องถูกปิดลงอย่างเงียบงัน โลกภายนอกทั้งหมดก็ดูเหมือนจะถูกตัดขาดออกไปในเสี้ยววินาทีนั้น เหลือเพียงความเงียบสงัดที่ปกคลุมพื้นที่กว้างด้วยบรรยากาศขึงตึงจนปาณชีวาหายใจแทบไม่ทั่วท้อง
เธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นเบาๆ ตรงข้อมือของตัวเองเพราะร่างกายกำลังตอบสนองต่อความกลัวและความสับสนที่ตีกันอยู่ในอก ก่อนเธอจะทันตั้งหลักกฤตภัทรก็เดินนำลึกเข้าไปในห้องรับแขกโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
ท่าทีเงียบขรึมของเขาทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก เพราะเขาดูเหมือนคนท
