เครื่องบินลงจอดที่สนามบินดอนเมืองราวหนึ่งทุ่ม ปาณชีวาเรียกแท็กซี่กลับไปที่หอพัก ก่อนเข้าห้องเธอแวะซื้อบะหมี่เกี๊ยวร้านประจำติดขึ้นไปด้วย พออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดการมื้อค่ำเรียบร้อยเธอก็นำเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นทั้งหมดจัดลงในกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวย้ายไปอยู่ในที่ของเขาในวันพรุ่งนี้ ตั้งใจว่ารอเลิกงานแล้วจะนั่งรถมาขนของพวกนี้ไปเพราะถ้าจะขนไปพรุ่งนี้เช้าเลยก็คงไม่สะดวกนัก คิดแล้วก็รู้สึกใจหาย เพราะเธอพักอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เรียนปีหนึ่ง แม้มันจะไม่ใช่ห้องสวยหรือหรูหราเท่ากับคอนโดของเขา แต่ที่นี่ก็เหมือนโลกอีกใบของเธอ
ไม่รู้ว่าเขาจะให้เธอกลับมาที่นี่ได้เป็นครั้งคราวหรือไม่ เพราะเรื่องพวกนี้เธอยังไม่ได้คุยกับเขาให้ชัดเจน ของส่วนใหญ่เธอจึงทิ้งไว้ที่นี่ เพราะค่าเช่าของเดือนนี้ก็จ่ายไปแล้ว อย่างน้อยก็ยังฝากของเอาไว้ได้ถึงสิ้นเดือน
หนึ่งปีจากนี้...เธอก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ไม่ว่าอย่า
