“คืนนี้…ป่าน....” เพราะหลายคืนก่อนร่างกายของเธอไม่พร้อม จึงไม่อาจปล่อยให้เขาได้ทำอย่างที่ชอบทำทุกคืน เมื่อเขาถามขึ้นแบบนี้เธอจึงรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร
“คืนนี้...ป่านจะเป็นของคุณอาค่ะ”
เพียงแค่นั้น เขาก็ประคองใบหน้าของเธอขึ้นแล้วกดจูบลงมา อย่างไม่เร่งรีบแต่ลึกซึ้งอย่างคนที่เก็บกดมานานเกินไป ริมฝีปากของเขาขยับช้าๆ แนบแน่น ราวกับต้องการซึมซับทุกลมหายใจของเธอ เขาจูบเธอเหมือนต้องการปลดเปลื้องความเหนื่อยล้า ความเครียด และความอ้างว้างทั้งหมดลงบนริมฝีปากของเด็กสาวคนหนึ่งที่กลายเป็นที่พึ่งทางใจโดยไม่รู้ตัว
ฝ่ามือของเขาลูบแผ่นหลังเธอช้าๆ ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบอก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากเสื้อเชิ้ตของเขาแตะจมูกเธอจนหัวใจเต้นแรง เขาอุ้มเธอเข้าสู่ห้องนอนด้วยฝีเท้าแผ่วเบาอย่างคนที่ไม่อยากปล่อยเธอให้หลุดจากอ้อมแขนแม้เพียงวินาทีเดียว
เมื่อวางเธอลงบนเตียง เขาไม่รีบร้อน ไม่ผลีผลาม แต่โน้มตัวลงมาหาเ
