ตอนที่ 8 เรื่องด่วน

ชื่อเล่นของปาณชีวาทำให้กฤตภัทรเผลอขยับสายตามองหลานสาวเล็กน้อย แม้เวลาจะผ่านมาเกือบสี่ปี แต่เขาก็ยังจำเด็กสาวผิวสะอาดตา ใบหน้าเรียบร้อย ที่ยืนอยู่ข้างหลานสาวในวันรับน้องได้อย่างประหลาด ภาพนั้นไม่ใช่ภาพที่เขาตั้งใจจะจำ…แต่เป็นภาพที่ไม่ยอมลบออกไปเองเสียมากกว่า ทั้งที่เขาก็เพิ่งเจอเธอก่อนหน้านี้ไม่นาน แต่ทำไมภาพในวันนั้นกลับยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ “แน่ใจเหรอลูก งานโรงพยาบาลไม่ง่ายนะ ต่อให้จะเป็นแค่การฝึกงานก็เถอะ แล้วเพื่อนลูกสองคนนี้...ไว้ใจได้แน่เหรอ พ่อกลัวจะพากันไปสร้างความวุ่นวายให้คุณลุงท่านน่ะสิ” ก้องเกียรติเอียงคอถามลูกของตนทันที “แน่ใจค่ะคุณพ่อ อีกอย่างป่านเขาเป็นคนเก่งและตั้งใจเรียน เด่นก็ขยัน…ถึงจะพูดเยอะไปหน่อยก็เถอะ แต่ทั้งคู่ไว้ใจได้แน่นอนค่ะ” “ถ้าอยากฝึกก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ปู่กังวลเรื่องระเบียบวินัยมากกว่า” เกษมสันต์ประสานมือไว้บนโต๊ะ มองหลานสาวนิ่งๆ “แก้วสัญญาว่าจะตั้งใจค่ะ” “ปู่ไม่ห่วงแก้วเท่าไหร่หรอก ต่อให้จะไปนั่งเล่นเฉยๆ ก็คงไม่เป็นปัญหา” ท่านกล่าวช้าๆ “แต่ห่วงคนที่ปู่ไม่รู้จักมากกว่า” “คะ?” เกสราทำหน้าเหวอ “กฤต…ในฐานะรองผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ หน้าที่ดูแลเด็กฝึกงานกลุ่มนี้คงต้องเป็นของลูกแล้วล่ะ เพราะพ่อก็ใช่ว่าจะไปโรงพยาบาลบ่อยนัก” ดวงตาของเขาเหลือบไปมองลูกชายอย่างมีเจตนา “ผมไม่มีปัญหาครับคุณพ่อ แต่ขอให้ชัดเจนว่า พวกเขาต้องปฏิบัติตามกฎของโรงพยาบาลทุกประการ ผมจะให้เริ่มจากงานเอกสารก่อน เพื่อดูวินัยและความรับผิดชอบ” กฤตภัทรวางช้อนลงอย่างเรียบร้อย “ได้ค่ะอา แก้วสัญญาเลยว่าพวกเราจะไม่ทำให้อาลำบากใจแน่นอน” เกสรารีบบอกทันที กฤตภัทรปรายตามอง เขาเงียบไปหนึ่งวินาทีก่อนตอบเบาๆ “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น” แม้เสียงเรียบ แต่เนื้อหานั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทุกคนในโต๊ะสัมผัสได้ดี เพราะทุกครั้งที่กฤตภัทรต้องรับผิดชอบอะไรเขาทำอย่างไม่มีที่ติ และไม่มีใครอยากเป็น ‘ภาระ’ ของเขาแม้แต่น้อย เกสราจึงรีบยิ้มแก้เก้อ “ขอบคุณค่ะอา แก้วจะไม่ทำให้เดือดร้อนจริงๆ ค่ะ สาบานเลย!” บรรยากาศค่อยๆ ผ่อนคลายลงอีกครั้ง เมื่อพัชรินทร์เล่าเรื่องในโรงเรียน และก้องเกียรติคุยถึงงานโปรเจกต์วิศวกรรมที่บริษัท ทุกคนดูอบอุ่นเหมือนครอบครัวปกติ ยกเว้นกฤตภัทรที่แม้จะนั่งในวงอาหารเดียวกัน แต่เหมือนยังถือระยะห่างบางอย่างที่ไม่มีใครเอื้อมถึงได้ง่ายๆ กริ๊ง..กริ๊ง...กริ๊ง... เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในคืนวันเดียวกัน เกสราที่เพิ่งเดินขึ้นมาบนห้องพักชั้นสองของบ้านหลังเล็กของตนในอาณาเขตคฤหาสน์รัตนธารารีบกดรับทันทีเมื่อเห็นชื่อเพื่อนรักปรากฏบนหน้าจอ แต่ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้พูดอะไร เธอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแทบกลั้นไว้ไม่อยู่ (“ป่าน! แกได้ฝึกงานที่โรงพยาบาลรัตนเวชแล้วนะ”) ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนเสียงหวานของปาณชีวาจะตอบกลับมาอย่างดีใจจนแทบกลั้นน้ำเสียงเอาไว้ไม่อยู่ (“จริงเหรอแก้ว…แก้วขออนุญาตคุณปู่แล้วเหรอ”) (“จริงสิ! คุณปู่อนุญาตแล้ว แล้วอากฤตก็จะรับผิดชอบดูแลพวกเราโดยตรงด้วยนะ”) เกสราหัวเราะเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น (“ป่านตั้งใจฝึกงานให้ดีล่ะ แก้วบอกอาไปแล้วว่าเพื่อนแก้วขยันมากๆ”) (“อือ…ดีใจมากเลยแก้ว ป่านยังกลัวว่าจะไม่มีที่ฝึกงานแล้วซะอีก”) น้ำเสียงปาณชีวาฟังดูอู้อี้เหมือนคนกำลังร้องไห้หรือไม่ก็คัดจมูกอย่างแรงซึ่งเธอเพิ่งจะสังเกตเพราะมัวแต่ตื่นเต้นอยู่ (“ป่าน…ร้องไห้เหรอ”) (“ไม่…ไม่ได้ร้อง”) ปาณชีวารีบตอบ แต่กลับตามมาด้วยเสียงไอแรงๆ หลายครั้งติดกันจนแทบหายใจไม่ทัน เกสราหน้าตึงทันที ความดีใจหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเป็นห่วงเต็มหัวใจ (“ป่าน! แกโอเคมั้ย เสียงแกแย่มากเลยนะ”) (“ดูท่าตอนไปซื้อของคงติดไข้จากคนในรถไฟฟ้ามาน่ะ วันนี้รถไฟฟ้าคนแน่นมากเลย ไม่ต้องห่วงนะเดี๋ยวก็คง...ดีขึ้น แค่กๆๆๆ”) (“ไม่ต้องห่วงบ้าอะไรล่ะ! แกไอเหมือนจะขาดใจอยู่แล้วนั่นน่ะ”) เกสราตะโกนกลับไปด้วยความลืมตัว ก่อนจะลดเสียงลงเพราะกลัวคนอื่นจะตกใจไปด้วย (“ป่าน แกพักอยู่คนเดียว แก้วไม่ปล่อยป่านไว้แบบนี้หรอก เดี๋ยวแก้วไปหาตอนนี้เลย”) (“แก้ว ไม่เป็นไร แค่กๆๆๆ”) (“เงียบไปเลย! เดี๋ยวเจอกันนะ”) เธอกดวางสายก่อนที่ปาณชีวาจะได้ปฏิเสธอะไรอีก หญิงสาวรีบวิ่งไปที่ห้องนอนแล้วหยิบกระเป๋าเงินก่อนจะวิ่งออกมาจากบ้านของตนเอง เมื่อวิ่งตัดสวนหลังบ้านมาเธอกลับชนเข้ากับใครบางคนอย่างจังจนแทบหงายหลังและคนคนนั้นก็คือกฤตภัทรนั่นเอง... “อุ๊ย! ขอโทษค่ะอากฤต ขอตัวก่อนนะคะ แก้วรีบ” “จะรีบไปไหนล่ะนี่มันดึกแล้วนะ” เสียงทุ้มเรียบของเขาทำให้เกสราชะงัก “จะไปหาป่านค่ะ ป่านไอหนักมากเหมือนจะเป็นไข้ด้วย แก้วกลัวเธอจะเป็นหนักแล้วไม่มีใครดูแลเพราะเธออยู่หอคนเดียว” กฤตภัทรสังเกตสีหน้าเธอเพียงหนึ่งวินาที ก่อนถามสั้นๆ “แล้วจะไปยังไง” “เรียกแท็กซี่ไปค่ะ ดึกแล้วแก้วไม่กล้าขับรถไปเอง จะให้คนขับรถคุณปู่ไปส่งก็เกรงใจ พ่อกับแม่ก็ทำงานมาเหนื่อยทั้งวันแล้ว” เธอตอบเร็วพร้อมเหตุผลเพราะกลัวจะถูกตำหนิ